U Gospodu usnio prota koga je volela dijaspora
U Gospodu je usnio još jedan veliki srpski duhovnik, prota Dušan Kolundžić, koji je dobar deo svog života posvetio srpskoj dijaspori, posebno Srbima u Nemačkoj gde je službovao od 1974. godine, prvo kao sekretar Eparhije zapadnoevropske i urednik eparhijskih izdanja, a 1982. godine je postavljen za arhijerejskog namesnika Srpske pravoslavne crkve za Južnu Nemačku, gde je ostao sve do penzionisanja 2004. godine.
Dušan Kolundžić rođen je u selu Bučje, opština Pakrac, od oca Mirka, bojadisara i majke Milije, domaćice 1. juna 1938. godine. Osnovnu školu je završio u Pakracu 1952. godine i tada se upisao u Bogosloviju Svetog Save u Manstiru Rakovica, kod Beograda. Po završetku Bogoslovije upisao se 1957. godine na Bogoslovski, a 1959. godine i na Filosofski fakultet, Otsek za Istoriju umetnosti, a završio ih je 1963, odnosno 1965. godine. 1. aprila 1966. godine zapošljava se u Patrijaršijskoj upravnoj kancelariji i radi na poslovima u Beogradu i Patrijaršijskom dobru u Dalju.
Od školske 1967/68. godine postaje suplent, a od 1971. profesor praktične grupe bogoslovsih predmeta u Sremskim Karlovcima. Kao profesor Bogoslovije sarađivao je u gotovo svim crkvenim listovima, a objavio je i knjigu „Vera i molitva“, kao i dva pomoćna udžbenika iz Liturgike: „Hrišćanska umetnost“ i „Praznična bogosluženja“. Na poziv Episkopa Lavrentija, odlazi avgusta 1974. godine u Diseldorf, gde obavlja dužnost sekretara Epahije zapadnoevropske, korektora Eparhijske štamparije i urednika eparhijskih izdanja. 1975. godine pokreće i uređuje eparhijski list CRKVA, koji i danas izlazi, u tiražu od 12.000 primeraka. Sa Episkopom Lavrentijem počeo je izdavanje sabranih dela Vladike Nikolaja. Za đakona je rukopoložen na Praznik sabora Srba Svetitelja u Štutgartu, a za prezvitera na dan Prepodobne matere Paraskeve u Darmštatu 1974. godine.
Marta 1977. godine prelazi na parohiju u Nirnberg, gde će ostati sve do penzionisanja, juna 2004. godine. Kao paroh u Nirnbergu počeo je, prvi u Srpskoj crkvi, da piše i umnožava Parohijsko pismo, koje je osam puta godišnje slao svim svojim parohijanima. Ukupno je vernicima poslao 184 pisma, koje je kasnije, tematski, sabrao u dve knjige od po 300 stranica, pa i njih poslao na oko 1200 adresa parohijana. Za ovaj jedinstven način opštenja sa vernicima, a i zbog izuzetne sadržajnosti Pisama, primljen je 2002. godine u Udruženje književnika Srbije.
Pokrenio je i ediciju „Mala religiozna biblioteka“, u kojoj su, u više od 100.000 primareka, štampane knjižice: „Narod Božji“ (Stari zavet), „Život Gospoda Isusa Hrista“, „Čuda Gospoda Isusa Hrista“, „Objašnjenje Svete liturgije“, „Odgovaranja na Svetoj litrugiji i Čin izobraziteljne“, „Upokoj Gospode u veri počivše“ (Čitulja), „O Krsnoj slavi“, „Koji se u Hrista krstiste – u Hrista se obukoste“ (priručnik za roditelje, kumove i odrasle katihumene). Štampao je i ilustrovani priručnik za veronauku „Život Gospoda Isusa Hrista“ i „Bogosluženje Pravoslavne crkve“. Objavio je starozavetnu knjigu „O Jovu“, kao i „Jevanđelje po Luki“, povodom godine Biblije 2003. godine. Obradio je, kao slavske čestitke, 85 Krsnih slava, sa žitijama Svetih i slavskim obeležjima.
Od školske 1977/78. pa do 1992/93. godine predavao je u devetogodišnjoj osnovnoj, tzv. „Jugoslovenskoj“ školi u Nirnbergu veronauku, nekad i po 26 časova nedeljno, bez ikakve materijalne naknade i pored svih parohijskih obaveza, na terenu prečnika 300 km i šest bogoslužbenih mesta. Za Osnovnu školu i Realnu gimnaziju načinio je program verske nastave, koji je odobrilo Ministarstvo za prosvetu i kult u Minhenu.
Godine 1981, odlikovan je činom protojereja, 1982. je postavljen za arhijerejskog namesnika za Južnu Nemačku (na kojoj dužnosti je ostao do penzionisanja), a 1999. godine odlikovan je pravom nošenja naprsnog krsta. Sa vernicima nirnberške parohije kupio je crkvu u Nirnbergu i adaptirao za pravoslavna bogoslouženja (ikonostas, tronovi, stasije, vitraži na prozorima), a tronosana je 1999. godine.
Posle penzionisanja 2004. godine živeo je u slavonskom selu Bijelo Brdo kod Osijeka, Eparhija osečkopoljska i baranjska. Redovno je služio u toj, kao i susednim eparhijama, propovedao i držo predavanja na razne teme, uređivao i vodo svakodnevnu emisiju na Radio Borovu i pripremao hodočasnike za Manastir Hilandar. Završio je Prvi šematizam Eparhije osečkopoljske i baranjske.
Sa suprugom Katicom ima dva sina: Mirka, menadžera u Beču, i Radomira, sveštenika u Eparhiji frankfurtskoj i sve Nemačke.
