Srpski junak Đurađ i albanski konjak „Skenderbeg“
Prilikom boravka u gradu Kroja koji je udaljen 30 km od Tirane, bilo je to 2006. bio sam u Crkvi Sv. Nikola gde se nalazi kripta srpskog junaka Đurađa Kastriota u narodu poznatijeg kao Skenderbeg.
sam se tada zašto su podignute monumentalne skulpture konjanika Skenderbega najpre u Tirani, potom u Prištini i Skoplju a nikada u prestonim gradovima u Srbiji ili Crnoj Gori?
Ovog Srbina, od oca Jovana i majke Vojislave koji je imao braću Stanišu, Reposa, Kostadina i sestre Maru, Jelenu, Angelinu i Vlajku, Albanci su prisvojili a mi Srbi smo se odrekli. Zašto? Ovo pitanje surovo podseća da su pred nama po svemu sudeći nova odricanja.
Albanci sada pokušavaju da srpske manastire preimenuju u kosovske i traže da nepriznata od UN tzv. republika Kosovo bude primljena u Unesko što je samo korak od stavljanja pod svoju upravu u Prištini ili možda pod planiranu kosovsku crkvu kakvu su odvajanjem od SPC u Crnoj Gori i Makedoniji osnovali kreatori novog svetskog poretka.
To im sigurno ne bi uspelo da među našim ljudima nemamo one kojima se pruzila prilika da im u tome pomažu. Rade Mihaljčić , napisao je knjigu pretenciozno nazvanu „Udžbenik istorije za 6. razred osnovne škole“ koju je u Beogradu štampao Zavod za izdavanje udžbenika 2009.godine. On navodi: „…Albanci vode poreklo od starosedelaca na Balkanskom poluostrvu, najverovatnije Ilira, romanizovanih u manjoj meri. Sa njima su se mešali stari Grci, Sloveni i drugi narodi…“
Na drugom mestu Mihaljčić tvrdi čak kako su Albanci, daleko pre nego što su ih Austrijanci i Nemci u to ubedili postojali kao narod:“…Međutim, starosedeoci koji su živeli zajedno i čija su naselja grupisana u veće skupine nisu slovenizirani. Običaje, jezik, i druga narodna obeležja sačuvali su Albanci. Deo doseljenih Slovena primio je jezik i običaje Albanaca i stopio se sa njima…“
Mihaljčić nije napisao da od Berlinskog kongresa 1878. moramo da se odričemo sopstvene istorije pa i od Đurađa Kastriota koji je imao 18 godina kada je odveden u Tursku gde je dobio novo ime Iskander-beg a narod ga kasnije prekrstio u Skenderbega. Punih 20 godina je ratovao za Turke pa je jednog trenutka postavši visoko rangiran oficir iskoristio priliku i sa 300 najboljih ratnika napustio tursku vojsku i vratio se u rodni kraj, odrekao se islamske i vratio u pravoslavnu veru.
Borio se protiv Turaka preko dve decenije. Kroju su Turci osvojili tek posle njegove smrti 1468. Kao što je Skadar nekada bio srpski prestoni grad, na to podseća i epska pesma „Zidanje Skadra na Bojani“, po nekima koji su istraživali Homera i Odisejeva putovanja tu je bila pre toga Troja ali to nije potvrđeno kao i mnogo toga u zvaničnoj arheologiji i svetskoj istoriji pa Albancima u XIX veku nije bilo teško u traganju za svojom istorijom da prisvoje Đurađa od oca Jovana i majke Vojislave i proglase ga za svog vojskovođu Đerđa Kastriotija prisvojivši pri tome Đurađov grb i zastavu sa dvoglavim orlom za nacionalno obeležje države Albanije koja je u to vreme po prvi put osnovana.
Sredinom XX veka, u stručnoj javnosti Amerike pojavio se pojam forbidden archeology (zabranjena arheologija) koji je označavao sva ona istraživanja potvrđena novim naučnim metodama čiji se rezultati nisu uklapali u tad
ašnje zvanične stavove nauke. SANU sada ima 184 akademika, prosečna starost je 72. godine, mesečni dodatak uz ostala primanja je 85.402 dinara, da li je to razlog za njihovu uzdržanost u odbrani sopstvene istorije ili je u pitanju konzervativna priroda ljudskog uma ili geostrateška i politička potreba velikih sila ???
O tome autoru ovog teksta Živoradu Jankoviću u emisiji „Bodlje i žaoke“ govori dr Đorđe Janković jedan od retkih stručnjaka za srednjovekovnu arheologiju kod nas. Utemeljivač je ranovizantijske, ranoslovenske i ranohrišćanske arheologije u Srbiji. Doktorirao je sa temom Stanovništvo Balkana u VI i početkom XII stoleća. Bio je rukovodilac mnogih arheoloških istraživanja. Autor je velikog broja naučnih radova i publikacija.
Izvor: In4S
