Čudesan vaskrs manastira Dubrava
U mestu pustom i bezljudnom, smestila se Svetinja, na južnim obroncima planine Zlatibor, i na jednom od meandara reke Uvac, na uzvišenju, sa kojeg se prostire prelep pogled na sami tok reke.
Tajna o vekovima zaboravljenom Manastiru Dubravi, počela se otkrivati svetogorskom jeromonahu Danilu (Plašiću), još dok je molitveno tihovao u Gornjoj isposnici Svetog Save pri Manastiru Studenici. U molitvenim stanjima, poznatim samo isihastama kakav je otac Danilo, u periodu od skoro tri godine, otkrivale su se pod zemljom ruševine stare Svetinje, odslikane pravoslavnim freskama.
Hodio je u svojim molitvenim viđenjima kroz te svete prostore, da bi mu se u jednom od tih viđenja pojavio blaženopočivši patrijarh German i blagoslovio ga svojim nemim blagoslovom.
Vođen nedokučivim Promislom Božijim tokom 1999. godine od svog tadašnjeg igumana (sada blaženopočivšeg) Julijana Kneževića, upućen je na službu u Manastir Uvac, tada metoh Manastira Studenice.
Tajnu o manastiru pod ruševinama nikome nije otkrivao, ali je došavši na ove prostore duhovno osetio blizinu Svetinje iz svojih snoviđenja, i svaki slobodan trenutak od bogosluženja i poslušanja je koristio tragajući za znacima i ostacima davno zaboravljene Svetinje.
Samo zlatiborska brda znaju koliko je otac Danilo sa štapom i rancem na leđima prepešačio kilometara, i sa kakvim se sve iskušenjima pri tom susretao, dok nije, milošću Božjoj, u proleće 2001. došao na prostore gde je pre više od trista godina, pred turskom najezdom, do zemlje sravnjena ova pravoslavna svetinja, vekovima tu tihujući, obrasla travom i rastinjem.
Prebivajući tri godine u malenoj brvnari, koja je svojevremeno koristila meštanima koji su tu noćevali dovodeći stada na ispašu, otac Danilo otpočinje obnovu otkrivene Svetinje. U tom periodu je pešačio od Manastira Uvac, gde je službovao, do pronađene Svetinje. Puta drugog do Svetinje nije bilo, sem planinskih kozjih staza i puteljaka. Tek kasnije se krenulo sa probijanjem puta do Manastira Dubrave.
U pomoć su mu pritekli meštani i Zavod za zaštitu spomenika iz Kraljeva. Otpočelo je otkopanjave ruševina. Ukazali su se temelji stare Svetinje. Izranjala je na svetlost dana siga – kamen od koga su se gradile naše srednjovekovne svetinje.
Na mestu gde se u pravoslavnim svetinjama nalazi oltar, na dubini od oko 80 cm pod zemljom, meštanin Mitar Đurović iz Gornje Jablanice, otkopava skrivnicu više od 260 dosta vrednih i dobro očuvanih mletačkih zlatnika, iz 16. i 17. veka.
Nakon završenih istraživanja, i konzervacije stare crkve i konaka, otpočela je obnova ove stare bogomolje. Samo Gospod zna, kako je otac Danilo, boraveću u staroj napuštenoj brvnari pored otkrivene svetinje, koju su mu meštani dali na korišćenje, uspeo da obezbedi sredstva i krene sa obnovom, kada mnogi koji dođu u ovu svetinju kažu da im se čini da su stigli „na kraj sveta“.
Otvaraju se brojne dileme. Kome sada pripada zemljište na kome se nalazi ova stara svetinja? Kako obezbediti vodu? Kako do ove nedođije stići, kako doterati materijal potreban za obnovu kad drugih puteva, sem planinskih staza nema?
Na sva ta pitanja, otac Danilo je imao samo jedan odgovor: „Bog će pomoći.“ I Bog je pomogao.
Put kroz planinske litice kanjona iznad reke Uvca je probijen, uz pomoć brojnih ljudi dobre volje i uz pomoć Vojne inženjerije iz Obrenovca.
Od sredstava koja su dobijena za oduzete mletačke zlatnike, otpočelo se sa obnovom stare bogomolje. Obzirom da se radi o maloj jednobrodnoj crkvi, sa polukružnom oltarskom apsidom, kojoj je kasnije pridodata priprata, po blagoslovu blaženopočivšeg Vladike žičkog Hrizostoma, otpočinje se i gradnja veće crkve.
Danas je Manastir Dubrava „mali grad“ – kako kažu meštani. Izgrađeno je nekoliko neophodnih objekata uz samu Svetinju, zatim mali konaci za smeštaj sestrinstva, gostoprimnica, ekonomske zgrade i drugi objekti neophodni za život u manastiru. Početkom ove godine završeno je i freskopisanje male crkve posvećene Svetom velikomučeniku Pantelejmonu.”
Tekst: Aleksandar Jelić, objavljenog u “Žičkom blagovesniku“ /fotografije Vladan Jevtić
