Mioničanin oficir Ruske mornarice

Vladimir Božić, Mioničanin srcem, kapetan 2. ranga mornarice Ruske Federacije (odgovara činu pukovnika) i potporučnik Ratne mornarice Jugoslavije, ratni vojni invalid.

Rođen je 9. juna 1925. godine u Mionici od oca Miloša i majke Sofije rodom iz Babajića. Njegov otac, Miloš Božić, rođeni je Mioničanin. Radio je kao trgovac, a porodica je živela u kući u centru varoši (kasnije kuća Miodraga Đurića). Kuću je sazidao deda, Luka Božić, a iz nje su Vladimirov otac i stric Momir otišli u rat 1912. godine, odakle se stric nije vratio.

Stradao je na Solunskom frontu, dok je Miloš preko Albanije, Krfa i Soluna tek 1919. godine ponovo ugledao svoje najmilije. Miloš je bio nosilac ,,Albanske spomenice“ i dobar poznanik vojvode Živojina Mišića. Bio je i predsednik opštine Mionica. U to vreme, Miloš je u dvorištu sazidao električnu centralu sa mlinom. Mionica je tako dobila struju i u kućama i na ulici. Međutim, ubrzo su se pojavili problemi. Da bi izgradio centralu i mlin, Miloš se zadužio u banci, a pošto žitelji nisu mogli da redovno plaćaju račune za struju, doživeo je bankrot. Božići su ostali bez kuće i centrale i odselili se u Beograd.

U Beogradu se Miloš zaposlio kao činovnik u Ministarstvu šuma i ruda, a Vladimir i sestra nastavili su školovanje koje su započeli u mioničkoj Osnovnoj školi, tada stacioniranoj na valjevskom putu.

Od Vladimirovih mioničkih drugova pomenućemo: Dragoljuba Milunovića, Acu Obradovića, Boru Novčića, Žiku Kandića i braću Banković sa kojima se često igrao u crkvenoj porti. Vladimirovi rođaci su porodice Radojice i Žikana Perića.

Vladimir Božić se 1940. godine zaposlio u Zavodu za izradu novčanica u Topčideru. Radio je kao učenik sa samo navršenih 15 godina. Ubrzo je stigao rat i vrlo strog režim života i rada u okupiranom Beogradu. Ubrzo je postao član Kosmajskog partizanskog odreda i u sastavu 6. Ličke proleterske divizije učestvovao u oslobađanju Beograda i na Sremskom frontu, gde je teško ranjen u nogu i u ruku. Posle dugog oporavka odlučio je da se posveti školovanju. Sa činom zastavnika odlazi na školovanje u Sovjetski savez na visoku vojno-pomorsku akademiju. Godine 1950. Završio je školovanje sa diplomom vojnog pomorskog oficira. Službu je započeo u Talinu u štabu Baltičke ratne mornarice.

Krajem 1963. godine došao je u Srbiju i odmah je posetio rodnu Mionicu. Tokom boravka u Mionici video se i sa Sinišom Bankovićem i Draganom Kevićem. Punih 17 godina Vladimir nije mogao da dođe u Srbiju, a posle 1964. godine dolasci su postali redovni.

Izgradio je uspešnu karijeru u vojnoj službi, gde je dogurao do dužnosti prvog zamenika načelnika hidrografije u štabu Baltičke ratne mornarice, a posle pet godina postao i načelnik ove službe sa oko 1000 ljudi. Do vojne penzije stigao je u 45-oj godini života, a kao civil nastavio sa radom u Trgovačkoj pomorskoj luci u Talinu i od 1995. do 2004. godine kao predavač na jednom privatnom tehničkom univerzitetu.

Vladimir je oženio Estonku, ali deca su dobro savladala srpski jezik, tako da mu je ćerka, prilikom zvanične posete naše delegacije Estoniji, bila lični prevodilac predsedniku baltičke zemlje.

Tekst: Vesna Pajić Marković (Fejsbuk)