Gregorijanski globalizam

Piše: Ognjen Vojvodić

Peti oktobar 1582. godine proglašen je od rimokatoličke vlasti kao 15. oktobar 1582. godine, kao prvi dan gregorijanskog katoličkog kalendara. Papa Grgur XIII je papskom bulom dane između 5. i 14. oktobra izbrisao iz istorije.

Katolčke države Italija, Španija i Portugalija prve su počele da primjenjuju katolički kalendar. Engleska je usvojila gregorijanski kalendar u XVIII vijeku 1752. godine.

Kraljevina Jugoslavije usvojila je katolički kalendar 10. januara 1919. godine, ali samo kao državni kalendar.

Poslednja država koja je usvojila gregorijanski kalendar kao zvanični je kraljevina Saudijska Arabija, koja je to učinila 2016. godine. Prema julijanskom kalendaru, godina traje 365 dana i 6 sati, dok je po gregorijanskom ona skraćena na 365 dana, 5 sati, 49 minuta i 12 sekundi. Neznatna razlika od 11 minuta bila je razlog da se kroz vjekove napravi veliko pomeranje dana u kalendaru i da se razbije i kalendarsko jedinstvo hrišćana.

Papska promjena pravoslavnog kalendara

U eri informatike, tehnološkog napretka kosmičkih razmjera, u svijetu premreženom računarskim sistemima, u dobu biotehnološkog modifikovanja prirode i ljudi, programiranja čovjekove prošlosti i budućnosti, nadanja i pamćenja – stvaranje glomaznog globalnog sinkretističkog surogata jedne svjetske religije je nepotrebno. Starozavjetni vavilonski projekat je prevaziđen, arhitekte novovavilonskog projekta su zaobišle religije i jezike kao dekorativne kulturno-religozne razlike demokratskih prava. Novo vavilonsko nivelisanje nije formalno stapanje jezika i naroda, već brisanje `prošlog` i programiranje novog pamćenja, preinačenje istorijske istine i svijesti; brisanje `starih` i učitavanje novih istorijskih `istina`, formiranje i formatiranje jednobraznog sjećanja, do globalne jednakosti u `pamćenju`, zapravo zaboravu.

„Ko kontroliše prošlost, kontroliše sadašnjost, a ko kontroliše sadašnjost, kreira budućnost“, piše Džordž Orvel u svojim antiutopijskim esejima.

Sve imperije u istoriji su uvodile svoje kalendare, svoju povjesnu politiku pamćenja, kreirajući poželjnu političku prošlost i perspektivu budućih događaja. Jedinstven projekat istorijskog i identitetskog inženjeringa, arhetip savremenih sistema programiranja političke svijesti, evroatlantske misije `meke moći`, upravljanja čovjekovim vremenom i životom, povjesnim pamćenjem i predviđanjem – predstavlja papska promjena julijanskog hrišćanskog, i ustanovljavanje novog, navodno računski tačnijeg, gregorijanskog katoličkog kalendara pape Grgura iz 16. vijeka.

Papski kalendar su na dan proglašenja promjene kalendara 15. oktobra 1582. godina prihvatile rimokatoličke države Poljska, Španije i Portugal, tri mjeseca kasnije Francuska i Lotringen. Ostale rimokatoličke zemlj su gregorijanski kalendar prihvatale kasnije. Dolazilo je do otpora stanovništva i u rimokatolički kraljevinama jer su mnogi smatrali da je to politička nehrišćanska odluka, ali je usled državnog strogog sprovođenja rimokatoličkog zakona stanovništvo moralo da pristane na državne vjerske zakone. Protestantske države su se suprostavljale prihvatanju papskog kalendara i dolazilo je do lokalnih vjerskih ratova unutar pojedinih evropskih gradova i oblasti. Većina protestantskih država i zajednica su prihvatile rimokatoličku reformu kalendara do 1700. godine. Britanija je prihvatila rimokatoličku reformu kalnedara 1752.godine. Poslednje protestantsko uporište julijanskog kalendarai je bio kanton Graubinden koji je papski kalendar prihvatio 1812. godine.

Od srednjeg vijeka do danas, rimokatoličko nametanje gregorijanskog kalendara predstavlja matriks misije `meke moći`. Papski projekat pamćenja kroz promjenu julijanskog kalendara, pod izgovorom preciznijeg vremenskog proračuna, predstavlja paradigmu savremenih projekata istorijskog inženjeringa i religioznog revizionizma, brisanja ‘starih’ istorija i kalendara drevnih naroda i religija, i nametanja `nove` globalne istorije i budućnosti. Kao u 16. vijeku, i danas nametanje gregorijanskog kalendara predstavlja sredstvo nametanja papskog poglavarstva, papske volje „kako na zemlji, tako i na nebu”, neprikosnovene zemaljske i duhovne vlasti papstva kao personifikacije evroatlantskog ekumenizma i „planetarnog“ paternalizma.Razlog rimokatoličke reforme julijanskog kalendara je uspostavljanje globalnog gregorijanskog „računanja” istorije, a ne samo vremena – računanje vremena je povod, a uzrok je istorijski i religiozni revizionizam, programiranje pamćenja, a prema pamćenju odgovarajuće političke budućnosti.

Danas bismo kazali – uspostavljanje medijskog monopola planetarnog opsega na nametanje globalne politike pamćenja, učitavanja prošlosti, kontrolisanje sadašnjosti i kreiranje budućnosti. Pitanje promjene kalendara je – da li ćemo preći na tuđi, a ne tačniji kalendar, da li ćemo odreći pravoslavnu i prihvatiti ”novu” istorijsku istinu, druge religiozne i političke autoritete istorije, a time i budućnosti? U tom kontekstu, prvo pitanje crkvenog kalendara je sa kime ćemo, a ne kada ćemo slaviti vjerske praznike. Očuvanje poretka julijanskog kalendara je prije svega pitanje istorije i sabornosti Crkve, nacionalne i kulturne politike naroda i države, a na poslednjem mjestu pitanje preciznog računanja vremena.Poštovanje određenog kalendarskog prazničnog kanona izgrađuje kulturu pamćenja i nacionalne svijesti naroda. Kalendarska kultura izgrađuje kontinuitet i politiku pamćenja, i svojevrsnu`perspektivu pamćenja`. Raskid sa kalendarskim kontinuitetom predstavlja raskid sa kulturnim kontinuitetom. Svođenjem kalendara na vanvjerski vremekaz, čovjek gubi kulturno-istorijski orijentir u vremenu i prostoru, istoriji i budućnosti.

Narod, lišen kalendarskog kulta i kanona, postaje dio drugog kalendarskog kontinuiteta i kulture, tuđeg organizovanog sistema `politike pamćenja`, tuđih kulturno-religioznih i geopolitičkih projekata budućnosti, nacionalnih projekata naroda koji kontrolišu prošlost i sadašnjost, a kreiraju budućnost.`Novokalendarsko` nivelisanje predstavlja svojevrsno vjersko vavilonsko miješanje, koje u prvostepenom miješanju znači prelazak u jedinstvo evroameričkih religiozno-političkih datuma, uspostavljanje evrocentrične jednakosti pamćenja povijesti, dok u drugostepenoj nivelaciji znači potpuno brisanje istorije i pamćenja. Projekat `novokalendarskog` nivelisanja je i program brisanja datuma velikih pokretnih praznika iz kalendara pravoslavne crkve, što znači brisanje svijesti o vjerskom značenju i smislu hrišćanskih praznika, kao u evroameričkoj `hrišćanskoj` profanoj prazničnoj kulturi.

Propaganda novokalendarstva

Savremeni sekularizam koristi djelotvorniju antireligioznu društvenu doktrinu nego što je revolucionarno zabranjivanje religioznosti – relativizuje religiozne razlike i istine vjere i ističe neposebne strane religija. Moderna ateistička agenda podstiče areligioznost i religioznu ravnodušnost. Agresivnim ateističkim progonom crkve često je podsticano poštovanje vjere, dok se propagiranjem opštereligioznih prava podstiče areligioznost. Takvo opšte mjesto misije religioznog relativizma, kroz zalaganje za povratak opštehrišćanskom jedinstvu, jeste svođenje vjerskog značenja kalendara na pitanje preciznijeg računanja vremena.

Pitanje gregorijanskog kalendara se više ne postavlja ni kao potreba za navodno tačnijim računanjem vremena, već kao demokratsko pitanje, stvar principa većine, ali određene, poželjne geopolitičke većine; a ta nadmoćna strana za pojedine naše političare i pastire nije pravoslavna Rusija, koja čini većinu pravoslavnih vjernika, već papsko-protestantska strana, i one pravoslavne pomjesne crkve, to jest države, koje su posle prelaska na papski kalendar postale i članice NATO evroatlantskog vojnog pakta.U novokalendarskoj propagandi nema pomena Ruske pravoslavne crkve kojoj pripada devedeset odsto od broja svih pravoslavnih vjernika, kao što ni Gruzijsku, Jermensku i Koptsku crkvu, te Jerusalimsku patrijaršiju, koje takođe poštuju julijanski kalendar, aktivisti novokalendarstva ne pominju. Nehrišćanske namjere novokalalendarske propagande se posebno razotkrivaju u nepominjanju Svete Gore Atosa, središta pravoslavne duhovnosti, gdje se do danas poštuje julijanski kalendar, a gregorijanski odbacuje kao papski prozelitizam. Ohrabreni silom evroatlantske alijanse, kao jedinim argumentom svojih ‘naučnih’ i ‘bogoslovskih’ tvrdnji, političari i pastiri prozelitizma propagandom novokalendarstva pozivaju pravoslavne Srbe da se pridruže i evroatlantskoj religioznoj uniji. Pastir progresa je poručio pravoslavnim Srbima:

– Ne možemo postavljati, kako ni političke, tako ni vjerske uslove na putu evropske budućnosti.‘Hrišćani koji se pridržavaju gregorijanskog kalendara sjutra slave Badnje veče’, ‘hrišćani koji slave po gregorijanskom kalendaru sjutra slave Vaskrs’,’sve hrišćanske crkve koje su usvojile gregorijanski kalendar sjutra će održati bogosluženje’ – tako se na javnim medijskim servisima Srbije i Crne Gore najavljuju rimokatolički Božić i Vaskrs, kao da je u pitanju vremensko-sledstvena, formalno-religijska razlika proslave istovjetnih papsko-protestantskih praznika u odnosu na pravoslavne, koji su u istom ateističkom rječniku-pojmovniku nazvani kao ‘hrišćanski vjernici i crkve koji se pridržavaju julijanskog kalendara i istočnog obreda.’

Takvom medijskom misijom `meke moći` se vjerski neobrazovanim pravoslavnom narodu nameće pogrešna predstava hrišćanske vjere, to jest, da između Pravoslavne Crkve, i rimokatolika i protestanata, nema suštinske duhovne i dogmatske razlike, osim vremensko-kalendarske. Sistemski se stvara iluzija da pravoslavni, rimokatolici i protestanti poštuju ista duhovna načela, dogmatski i kanonski utvrđene iste istine vjere, da su pravoslavlje, rimokatolicizam i protestantizam isto, osim u neusaglašenosti kalendarskih rokova, što je posledica kalendarskog nesporazuma meteorološko-matematičke prirode.Shodno takvim pretpostavkama, pravoslavnim vjernicima se preporučuju religiozne evroatlantske integracije, da u procesu političke tranzicije pređu i na drugi crkveni kalendar, da nas uz jednopartijsku prošlost prođe i pravoslavlje; da se učlanjenjem u političko-ekonomske evropske institucije učlanimo i u uniju starog-novog papsko-protestantskog evrocentričnog religioznog poretka.

Pitanje “starog“ i “novog“ kalendara se postavlja kao još jedna pravoslavna prepreka na putu evroatlantskih integracija balkanskih naroda. Evropski savjet je februara 2012. godine donio odluku da dodijeli Srbiji status kandidata za članstvo u Evropsku uniju, od kada je prozelitsko djelovanje papskih prelata u Srbiji pojačano. Beogradski nadbiskup u prazničnim poslanicama od tada otvoreno poziva pravoslavne Srbe na duhovno i političko jedinstvo u Evropskoj uniji, na prihvatanje zajedničke evropske prošlosti i budućnosti, i „bez obzira na različite datume proslavljanja vjerskih praznika“.

Jugoslovensko prihvatanje rimokatoličkog kalendara

Pokoljenja odvojena od svoje istorije lako prelaze na tuđu i „novu“ povijest, na „novi“ i tuđi kalendar, nove praznike i predanje. Stogodišnje jugoslovensko vanistorijsko bratstvo i jedinstvo u dušama jugoslovenskih naraštaja Srba relativizovalo je vjerske vrijednosti. Generacije Srba odgojene u jugoslovenskom ekumenizmu ili komunizmu, kultu inovjernog i inoplemenog vođe, lako prihvataju kult ‘nepogrešivog’ rimskog poglavara pape, kao univerzalnog svjetskog tate – surogat izgubljenog nebeskog očinstva, i papski kalendar kao surogat odbačene istorije i predanja predaka.

U Kraljevini SHS gregorijanski kalendar je uveden prvog mjeseca naredne godine po njenom formiranju i to Zakonom o izjednačavanju starog i novog kalendara od 10. januara 1919. godine, objavljenom u prvom broju „Službene novine Kraljevstva Srba, Hrvata i Slovenaca“. Ovim zakonom određeno je da na dan 15. januara 1919. godine po julijanskom kalendaru prestaje da važi julijanski i da se dana 28. januara 1919. godine uvodi računanje vremena po gregorijanskom kalendaru. U Kraljevini SHS 1919. godine, nakon 14. januara po julijanskom kalendaru, na Savindan, osvanuo je 28. januar gregorijanskog kalendara.

Pošto su Hrvati i Slovenci, kao rimokatolici, koristili gregorijanski kalendar, uvođenje gregorijanskog kalendara u Kraljevinu Jugoslaviju je praktično predstavljalo prelazak na gregorijanski kalendar Kraljevine Srbije, kao i institucija bivše Kraljevine Crne Gore, i srpskog pravoslavnog naroda od Vardara do Triglava. Prevođenje Srpske pravoslavne crkve na katolički kalendar je planirano u sklopu jugoslovenskog prozelitskog projekta i unijatske misije prema pravoslavnim crkvama Balkana i Bliskog istoka. Poznato je učešće srpsko-jugoslovenske delegacije na takozvanom Svepravoslavnom kongresu u Carigradu 1923. godine, koji je sazvao nametnuti carigradski patrijarh Meletije Metastakis – eksponent evroatlantske strategije u Carigradu – “istočni papa“, kako ga je nazvao Sveti otac Justin Popović.

Na tom skupu, organizovanom radi prevođenja pravoslavnih crkava na gregorijanski kalendar, bile su prisutne tri pravoslavne autokefalne crkve: Grčka, Rumunska i Srpska sa jugoslovenskom delegacijom. Najbliže pravoslavne crkve Carigradskoj patrijaršji i istorijske patrijaršije, Antiohijska, Jerusalimska i Aleksandrijska, odbile da prisustvuju tom kongresu. Gregorijanski kalendar je nametnut Grčkoj i Rumunskoj crkvi političkim pritiskom , a netačno je da su Aleksandrijska i Antiohijska crkva zatim dobrovoljno prihvatile katolički kalendar – naprotiv, nametnut im je pod pritiskom i ucjenama. Posle Melentijevog kongresa, aleksandrijski patrijarh Fotije sa antiohijskim Grigorijem, jerusalimskim Damjanosom i kiparskim Kirilom, saziva Sabor na kome je odlučeno da se odbaci gregorijanski kalendar, što je Aleksandrijsku patrijaršiju označilo kao sledeću metu misije nametanja gregorijanskog kalendara.

Naivno je misliti da je razlog papske promjene kalendara bilo preciznije računanje vremena, zato što julijanski na 128 godina akumulira grešku od jednog dana, dok gregorijanski tu grešku pravi na svakih 3.300 godina, i što je približniji tropskoj godini od julijanskog itd. Nažalost, tako su mislili mnogi učeni Srbi u Kraljevini Jugoslaviji, te su na takozvanom Svepravoslavnom kongresu u Carigradu, kao doprinos ujedinjenju svijeta, nudili Milankovićev najprecizniji kalendarski proračun. Doprinos Milutina Milankovića svetskoj nauci je priznat – njegovi proračuni cikličnih klimatskih promjena na Zemlji, i teorije ledenih doba – ali ustupati mjesto bogoslova fizičaru i kosmologu, “profesoru nebeske mehanike“, da kao astrofizičar arbitrira u pitanjima crkve izjednačavanjem pravoslavnog i katoličkog kalendarskog kanona uvođenjem u oba dodatne “tačnosti“, bio je tipičan primjer jugoslovenskog vanvjerskog ateističkog internacionalizma. Ideologiju utopije masonskog vavilonskog miješanja naroda i kultura ili prelazak u rimokatolicizam jugoslovenski protagonisti novokalendarstva nisu mogli pravoslavnim Srbima otvoreno propovijedati, pa su navodili navodne razlozi ekonomskog ekumenizma za uvođenje gregorijanskog kalendara. Ukazivano je da će prelaskom na gregorijanski kalendar biti „izbjegnuto proslavljanje duplih praznika koje nanosi ogromnu štetu privredi, „što se više podnositi ne može“.

12004889_754230084705736_310813877701743209_n

Uvođenje katoličkog kalendara u Grčku crkvu

Jedinstvo pravoslavnih crkava nije narušeno do 1923. godine, kada je politički nametnuti carigradski patrijarh Meletije prihvatio papski kalendar, a potom ga nametnuo Grčkoj crkvi. Od kada je papa Grgur 1582. godine uveo svoj kalendar i narušio hrišćansko istovremeno praznovanje crkvenih praznika pravoslavnih i rimokatolika, do 1922. godine, kada je prva pravoslavna crkva prešla na papski kalendar, papska promjena kalendara je bila podsticaj pravoslavnim crkvama na očuvanje Svetog Predanja i kroz očuvanje julijanskog kalendara.Istoriju nametanja gregorijanskog kalendara Grčkoj crkvi,tj. političko-prozelitski pritisak pod kojim je Grčka crkva uvela gregorijanski kalendar, novokalendarska propaganda prikriva, a grčko novokalendarstvo pravoslavnim crkvama predočava kao preporuku prihvatanja gregorijanskog kalendara.

U vrijeme uvođenja gregorijanskog kalendara u Grčku crkvu, Grčka se nalazila u nepovoljnijem geopolitičkom položaju nego 1453. godine, pod osmanskom opsadom Konstantinopolja, kada je evropska alijansa vojnu pomoć Carigradu uslovljavala prihvatanjem papske unije. Grčka Crkva i narod – iznutra pod pritiskom revolucione vlasti u Grčkoj, spolja pod turskim i ucjenama atlantske alijanse, sa nametnutim carigradskim patrijarhom, a na kraljevskom prestolu sa drugovjernom evropskom dinastijom – su bili pod većom političkom i vjerskom opsadom i okupacijom nego u srednjovjekovnoj osmanskoj opsadi i okupaciji Konstantinopolja.

Uprkos ovakvoj odluci, Meletije je ustoličen u tron Carigradskih arhiepiskopa 24. januara 1922. godine, a zatim je, pod velikim političkim pritiskom, presuda o Meletijevom svrgavanju povučena 24. septembra iste godine.“ – piše sveštenik profesor Srboljub Miletić u tekstu „Meletios (Metaksakis) mitropolit, arhiepiskop, papa i patrijarh“. Profesor o. Miletić dalje piše: ,,Ubrzo, uz podršku carigradskog patrijarha Meletija, na atinsku patrijaršijsku katedru je izabran arhimandrit Hrizostom Papadopulos, koji je već 16. aprila 1923 godine sazvao Arhijerejski Sabor, na kome se razmatralo o pitanju promjene kalendara, i odlučeno da julijanski kalendar bude ‘ispravljen’ putem prebacivanja za 13 dana unaprijed, a da Vaskrs i mjesocoslov ostanu neizmijenjeni.“

Patrijarh Meletije saziva takozvani „Svepravoslavni kongres“ u Carigradu, od 10. maja do 8. juna 1923. koji, protivno crkvenim saborskim odlukama donosi odluku da Carigradska patrijaršija pređe na gregorijanski kalendar. „Mitropolit Hrizostom 24. decembra iste godine potom saziva Arhijerejski Sabor kojem predlaže ‘srednje‘ rešenje: ozvaničiti gregorijanski kalendar sa starom Pashalijom. Sav je posao obavljen u takvoj žurbi, da je već 20. januara 1924 godine pribavio konstantinopoljsku saglasnost. Tako je Sveti Sinod Grčke Pravoslavne crkve prešao na „novojulijanski kalendar“, hibrid između Crkvenog i papskog kalendara, po kome se zadržava pashalija po Crkvenom kalendaru, a usvaja papski mjesecoslov za sve nepokretne praznike.“ U pravoslavnim zemljama “Svepravoslavni kongres“ je protumačen kao napad na vjekovno pravoslavno liturgijsko jedinstvo. Odluka o prelasku na papski kalendar je izazvala nezadovoljstvo pravoslavnih vjernika, a u Carigradu i ulične nemire. Nezadovoljni pravoslavni Grci su demolirali patrijaršiju, a patrijarh Meletije je zadobio fizičke povrede. Posle obavljenog zadatka uvođenja gregorijanskog kalendara, Meletije je napustio Carigrad i tron patrijarha.

O dramatičnim događajima nasilnog prevođenja grčke države i crkve na gregorijanski kalendar piše i počivši srpski Patrijarh Pavle, u svom radu „Stav SPC prema starom i novom kalendaru“: „Jedinstvo praznovanja Vaskrsa po jedinstvenoj pashaliji i julijanskom kalendaru prekinuto je reformom pape Grigorija XIII, kojom je, pored novog kalendara, usvojena i nova pashalija, a po njoj rimokatolici mogu da slave Vaskrs i zajedno sa jevrejskom Pashom, pa čak i pre nje. Sve do 1923. godine, princip zajedničkog proslavljanja ne samo Vaskrsa, nego i nepokretnih praznika, važio je u cijeloj Pravoslavnoj crkvi. Kada je februara 1923.godine grčka država uvela grigorijanski kalendar jasno je rečeno da u crkvi ostaje i dalje julijanski kalendar. Međutim, neočekivano, novizabrani arhiepiskop Hrizostom, već 10. marta 1923. godine, iznosi Saboru grčke jerarhije potrebu prelaska i crkve na novi kalendar. Sabor je odlučio da se o toj stvari treba ozbiljno posavetovati sa svim pravoslavnim crkvama, osobito sa Carigradskom patrijaršijom. Stvar je pošla ubrzanim tokom, te je decembra iste godine sazvan Sabor grčke jerarhije na kome je zaključeno da za nepokretne praznike bude u važnosti gregorijanski, a za pokretne ostane julijanski kalendar. Sabor Carigradske crkve se sa tim predlogom saglasio 20. januara 1924. godine, i Grčka crkva prelazi na novi kalendar proglasivši 10. mart 1924. godine za 23. mart.

U predstavci Svetom arhijerejskom sinodu Srpske pravoslavne crkve, od 7. 5. 1977. godine, o carigradskom patrijarhu Meletiju i njegovom tzv. Svepravoslavnom kongresu, arhimandrit Justin Popović piše: „Pitanje pripremanja i održanja novog Vaseljenskog Sabora Pravoslavne Crkve nije ni novo ni skorašnje u ovom našem veku istorije Crkve. To pitanje je pokrenuto još u vreme nesrećnog patrijarha Carigradskog Meletija Metastakisa, poznatog uobraženog moderniste, reformatora i tvorca raskola u pravoslavlju, na njegovom takozvanom `Svepravoslavnom kongresu` u Carigradu 1923. godine.“Grčki bogoslov Aleksandar Kalomiros u svojoj knjizi „Protiv lažnog jedinstva“, piše o prihvatanju gregorijanskog kalendara u Grčkoj: „Liturgijsko jedinstvo Crkve je rizikovano u korist političkih interesa.

Promjeni kalendara je slijedilo narušavanje liturgijskog sklada između Grčke Crkve i ostalih Pravoslavnih Crkava, koje čuvaju stari kalendar do danas. I ne samo da je stvar u neskladu liturgijskog života voinstvujuće Crkve, već je i harmonija liturgijskog života između voinstvujuće i toržestvujuće Crkve takođe narušena. Kad u Grčkoj crkvena zvona zvone i zovu vjerne da slave Božić i pojci pjevaju Hristos roždajetsja, slavite, milioni naše pravoslavne braće širom svijeta i na Svetoj Gori su još u postu predstojećeg dolaska Spasiteljevog i oni ne čuju zvona i niti pjevaju s nama Božićne pjesme. Otuđeni smo tako ne samo od drugih pravoslavnih, već i od svih pravoslavnih koji su nam prethodili, od toržestvujuće Crkve onih koji su usnuli u Hristu i od svetitelja koji su slavili i služili liturgiju po starom kalendaru koji smo mi odbacili“.

Pročitajte još

Srbi iz Skandinavije na hodočašću u Grčkoj

Kina napravila električni putnički avion

Dao ime galaksiji po srpskim studentima