Četništvo je najnebeskije opredelenje Srba u 20. veku
U manastiru Podmalinsko je u subotu, 7. juna, služena Liturgija zaupokojena i parastos borcima Prve i Druge durmitorske četničke brigade i žrtvama komunističkog terora. Liturgiju je služio Njegovo Pravosveštenstvo Episkop budimljansko-nikšićki Metodije.
Poslije liturgije je na skupu govorio Petar Milatović Ostroški. Njegov govor prenosimo u celini:
„Vaše Visokopreosveštenstvo Mitropolite Metodije, časni oci, braćo i sestre, potomci i poštovaoci četništva, pomoz Bog!
Uvijek sam u svojim knjigama, (do sada 46) časopisima i listovima u srpskoj političkoj emigraciji, u svojim brojnim govorima (do sada 1300) po Evropi, Americi, Kanadi, Australiji, beskompromisno zastupao stav da je četništvo najnebeskije opredjeljenje Srba u 20 vijeku.
S druge strane, uvijek sam zastupao i zastupam sada, da je četništvo najsvetija patriotska junačka institucija kod Srba kojoj je samo nebo granica!
Kao što je poznato, četnici su se borili ZA KRST ČASNI I SLOBODU ZLATNU.
Srpski komunistički otpadnici borili su se protiv krsta i slobode, borili su se za krvavu petokraku koja simbolizuje prolivanje nevine krvi na svih pet kontinenata, borili su se za ropstvo.
Isto tako je poznato da su se četnici borili za istinu.
Boreći se za istinu četnici su dobro znali da onaj ko istini služi onako kako Bog služi grešnima, taj postaje aristokrata neba po ovozemaljskoj plakaonici i u svako doba dana i noći uživa gostoprimstvo i Boga i siromaha istovremeno, a sa tim moralnim kapitalom kupuje se cijelo nebo koje je svima iznad glava.
I zaista, četnici su kupili nebo i ulaznice u vječnost.
Kako i ne bi kupili ulaznice u vječnost kad su u sebi spojili: Svetosavsku širinu obraza ispod tri sastavljena prsta, Lazarevu žrtvu, Obilićevu odlučnosti, Njegoševu mudrost, Karađorđevu uspravnost glave na kocu kad su neki Srbi glavu najvećeg Srbina odnijeli u bisage najmanjem Turčinu, Justinovu visokoumnost, Nikolajevu svečovječnost i Dražinu pravednost, a Draža se može porediti sa Karađorđem, jer je Čiča Draža, Vožd Trećeg srpskog ustanka, doživio Karađorđevu sudbinu!
Imajući to u vidu otvoreno sam 1989. godine u svojoj knjizi „U ime naroda“ iznio svoj stav da besmrtnog srpskog pravednika Dražu Mihailovića, prvog gerilca u porobljenoj Evropi, treba kanonizovati u srpskog Sveca, jer je legendarni đeneral Draža postao simbol pravednog stradanija po mjeri Boga u službi vaskolikog srpskog naroda koji je danas, na žalost i sramotu, pocijepan u nekoliko neodržvih administrativnih Titovih granica koje se u dlaku poklapaju sa onim Hitlerovim granicama iz 1941. godine!
Zato što sam pisao da đeneral Draža treba da bude srpski svetac čoporativno su protiv mene u medijima 1989. i 1990. godine i kasnije, skočili komunistički, ustaški, germanski i vatikanski novinari, što meni lično čini čast!
Uzgred da podsjetim, u emigraciji sam u mnogim emigrantskim listovima i časopisima javno predlagao još od 1983. godine da dr Nikolaj Velimirović i dr Justin Popović moraju biti kanonizovani u srpske svece, što se i dogodilo poslije 20 i 27 godina.
Naime, dr Nikolaj Velimirović je kanonizovan u srpskog sveca 2003. godine, dakle, 20 godina poslije mog javnog zalaganja u emigrantskim medijima, a dr Justin Popović kanonizovan je u srpskog sveca 2010. godine, dakle poslije ravno 27 godina, a za tih 20 i kusur godina mnogi Srbi su smatrali da sam lud, a moja navodna „ludost“ bila je daleko pametnija od svih njihovih pameti.
Tako će biti i u slučaju srpskog pravednika Draže Mihailovića, ali se nadam da neću morati da čekam još 20, ili 27 godina, dok Čiča Draža bude kanonizovan u srpskog sveca!
Pored budućeg srpskog sveca i Božijeg pravednika đenerala Draže, u spomen knjigu vječne srpske zahvalnosti moraju biti upisani: Bajo Stanišić, Pavle Đurišić, Đorđe Lašić, Blažo Đukanović, Milo Rakočević, Nikola Kalabić, Dragoslav Račić, Dragutin Keserović, Velimir Piletić, Dobrosav Jevđević, Momčilo Đujić, Petar Baćović, Radojica Perišić i mnogi drugi div-junaci koji su rame uz rame sa slavnim srpskim vojvodama: Živojinom Mišićem, Stepom Stepanovićem, Radomirom Putnikom, Petrom Bojovićem i drugima koji su širom svijeta pronijeli slavu srpskog junaštva, čojstva, dostojanstva i vječitog časnog srpskog postojanstva.
Svi oni koje sam maločas nabrojao, kao i oni koje nisam, biće u budućnosti opjevani kao što su opjevani najslavniji Srbi: Miloš Obilić, Knez Lazar, Starina Novak, Mali Radojica, Stanoje Glavaš, Stojan Čupić, Hajduk Veljko, Bajo Pivljanin, Mirko Aleksić, Lazar Sočica, Novica Cerović, Petar Mrkonjić i mnogi drugi div-junaci, a o četničkim div-junacima pisalo se i pisaće se kao što sada o srpskim junacima piše Slavko Perošević, najveći srpski epski pjesnik poslije Radovana Bećirovića Trebješkog, sa uzlaznom putanjom da mu bude rame uz rame u skoroj budućnosti!
Da je četništvo najnebeskije opredjeljenje Srba u 20 vijeku najilustraivnije nam potvrđuje div-junak i kosmički humanista Nikola Bojović, četnički kapetan u Durmitorskoj brigadi koji je u junu 1942. godine partizanskom zlikovcu oprostio ubistvo svoje majke riječima:- Dijete, nijesi ti ništa krivo nego oni koji su te na taj zločin naveli. Opraštam ti ubistvo moje majke, idi i kaži svojima kako četnici praštaju i postupaju!
Imao sam čast da sa pokojnim Nikolom Bojovićem razgovaram o tome u Londonu i slučaj Bojovićevog najhrišćanskijeg praštanja i najvisočije etike opisao sam u romanu po zlu čuveni „Pasji sinovi“. Sličnih visokomoralnih vertikala ima dosta na četničkoj strani.
Čast mi je da ovdje pozdravim prof. dr Dragu Bojović, rođaku Nikole Bojovića, a njen djed Arsenije nosilac je Obilića medalje.
Humanizam četničkog kapetana u Durmitorskoj brigadi Nikole Bojovića izučavaće se jednog dana na mnogim Univerzitetima u svijetu, kao i humanizam slavnih četničkih vođa: Dobrosava Jevđevića, Draže Mihailovića, Momčila Đujića, Uroša Drenovića i drugih srpskih velikana.
Sve ovo je samo milioniti dio razloga da se o četništvu kao najnebeskijem opredjeljenju Srba u 20 vijeku govori kao da se podnosi raport samom Bogu!
Smatram i zalagaću se uvijek da se u Crnoj Gori podignu spomenici trajne srpske zahvalnosti: Pavlu Đurišiću, Baju Stanišiću, Đorđiju Lašiću, Blažu Đukanoviću, mitropolitu Jonanikiju Lipovcu,Milu Rakočeviću, Jakovu Jovoviću, dr Luki Vukmanoviću, Blagoju Jovoviću i mnogim drugim slavnim četnicima Crne Gore čije su kosti još uvijek neopojane i nenađeni grobovi napadno prećutani dok su zlikovački partizanski grobovi napadno ispisani u ovom zlom vremenu koje ima antisrpski kontinuitet još od 1941. godine kad su komunisti započeli bratoubilački rat koji će se završiti samo kad se pravilno revalorizuju i istorijski osude svi komunistički zločini nad nevinim srpskim narodom.
Samo takvo pravilno istorijsko suđenje biće istinsko nacionalno pomirenje, jer partizansko potomstvo nije krivo što su im preci bili zlikovci, a ni četničko potomstvo nije zaslužno što su im preci bili sveti branioci srpskih vitalnih interesa, ali i jedni i drugi imaju istorijsku obavezu i odgovornost pred Bogom i narodom.
A ta obaveza je da se svi izmire i zajednički precizno označe sve žrtve i sve zločince.
Samo je takvo nacionalno pomirenje moguće, a ne ono jednostrano komunističko-udbaško koje nam sada nameću domaće i strane antisrpske „Službe“, jer to jednostrano nacionalno pomirenje, po mjeri komunista, neokomunista i udbaša predstavlja još jedno ubijanje nevinih žrtava, a na drugo ubijanje nevinih ubijenih niko nema pravo pod ovom kapom nebeskom.
Na kraju, dozvolite mi da javno apelujem na predsjednika države Jakova Milatovića da primi delegaciju potomaka žrtava komunističkog terora jer je na to obavezan kao predsjednik svih građana! U protivnom biće to još jedna njegova izdaja Srba čijim glasovima je došao na vlast!
S vjerom u Boga, Srpstvo, Istinu i četništvo kao najnebeskije opredjeljenje Srba u 20 vijeku, uz tradicionalni četnički pozdrav – Ravna Gora pobijediti mora!
Hvala na pažnji! “
Naslovna fotografija: Vladika Metodije i Petar Milatović Ostroški
Izvor: Slovoslovlje /Snežana R. Radulović
