Škole srpskog jezika širom Floride

5. decembar 2019. · Tamo daleko

Piše: Nenad Cvjetković

Potomci srpskih doseljenika u SAD, imaju priliku da koristeći široke mogućnosti vaspitno – obrazovnog sistema izrastu u vrhunske stručnjake u bilo kojoj naučnoj oblasti. Tehničko-tehnološki napredna zemlja pruža velike mogućnosti obrazovanja svim generacijama, pa i srpskoj rođenoj izvan otadžbine. To svakako treba iskoristiti, na obostranu korist i zadovoljstvo. Ali ti budući stručnjaci, inženjeri, lekari, projektanti, neće biti celokupne ličnosti ukoliko ne znaju svoju veru, zaborave svoj jezik i izgube pamćenje na otadžbinu.

Učesnici Zimskog dečiji kapma u Majamiju, 2018. godine sa sveštenicima i vladikom Irinejom

Izgubiti na mostu, a dobiti na ćupriji nije nikakav dobitak. Čuvati Svetosavlje, sačuvati sećanje na otadžbinu, naučiti novi jezik, a ne zaboraviti svoj (ili ga naučiti), to je krupan korak napred. Ako ne izgube identitet, ako sačuvaju pravoslavne korene, deca će biti zdrave, karakterne i kompletne ličnosti, i ostaće deo svoje porodice, i srpskog roda. U tom cilju je pre nekoliko godina pri Istočnoameričkoj eparhiji SPC formirano odeljenje za obrazovanje i veru, koje je za kratko vreme uložilo dosta truda na organizovanoj edukaciji novih srpskih naraštaja u tuđini.

Međutim, i pre toga su u mnogim parohijama širom SAD formirane nedeljne škole, zahvaljujući pojedincima koji su zadržali nacionalanu svest, i svest o značaju obrazovanja mladih na maternjem jeziku. Tako recimo, pre deset godina Crkveno-školske opštine u južnom delu SAD, „Sveti Đorđe” u Klirvoteru, „Sveti Sava“ u St. Petersburgu, „Svete Petke“ u Orlandu, „Svetog Save“ u Nort Portu, „Svetog kralja Milutina“ u Džeksonvilu, „Svetog Simeona Mirotočivog“ u Majamiju, i „Sv. Petra i Pavla“ u Atlanti, osetile su potrebu da deci novog talasa srpskih doseljenika pruže dopunska znanja koja nisu mogli dobiti u redovnoj školi.

Učenici dopunske škole srpskog jezika crkve „Svetog Save“ iz Sent Petersburga

To je pre svega podučavanje srpskog jezika, istorije, veronauke i opismenjavanje na ćirilici, kako bi sutra bili ne samo kompletne ličnosti, nego i ravnopravni sagovornici sa vršnjacima i rođacima iz otadžbine. Pored toga, deci su predočavane mnogobrojne informacije iz srpske kulture, istorije, geografije, tradicije, turizma i drugih dostignuća. Nastava je odvijana nedeljom u crkvenim dvoranama, pre, za vreme, ili posle liturgije.

Tako su deca predškolskog i školskog uzrasta, trudom brojnih nastavnika,koji su to radili besplatno, naučena da sa najbližom rodbinom na drugoj obali okeana, razgovaraju na srpskom, da na internetu čitaju novine i druge sadržaje na ćirilici, da se dopisuju na jeziku svojih predaka, da slušaju radio i TV programe na srpskom. Da razumeju naše stare pesme i prepoznaju tradicionalnu srpsku muziku. Da ne zaborave maternji jezik, da ne izgube nacionalnu pripadnost i svoje korene, da znaju ko su,šta su i odakle su. Naravno, sve je to rađeno uz blagoslov nadležnog vladike, podršku lokalnih sveštenika i njihovih supruga,koje su po pravilu radile u tim školama kao učiteljice. U svakoj parohiji je upisano 40-60 učenika, koji su svrstavani u tri grupe, pravljene po godištima,odnosno uzrastu. Samo u najstarijim grupama nalazila su se deca rođena u otadžbini, dok su u srednjoj i najmlađoj grupi sva deca rođena u SAD.

Deo učenika crkve „Svetog Đorđa“ sa diplomama o završenoj školi srpskog jezika

Trenutno se učenici prve upisane generacije srpske dece u nedeljnim školama pomenutih parohija nalaze na studijama na nekom od prestižnih američkih univerziteta. Muzički nadarenoj deci pružena je mogućnost da vežbaju sa nastavnicima muzičkog vaspitanja, tako da su obeležavanja crkvenih slava, a pre svega Dana Svetog Save i Vidovdana, imala kvalitetne sadržaje. Jedna od najpoznatijih nedeljnih crkvenih škola počela je sa radom 2010. godine, pri Crkvi „Svetog Đorđa“ u Klirvoteru, uz blagoslov prote Jovana Todorovića, na čelu sa upravnikom Nenadom Cvjetkovićem.

Mada bez utvrđenog obrazovnog plana i programa, što je svakako uticalo na kvalitet nastave, Danijela Pejić, Danijela Kosorić, Senka Novaković, Zorica Vanovac, Nemanja Kuzmanović, Jasmina Đorđević, Rade Bunijevac, Nevena Bunijevac su na dobrovoljnoj osnovi decu opismenjavali, učeći ćirilicu, srpski jezik, veronauku, kulturu i nacionalnu istoriju.

Poseban, ali efikasan oblik obrazovanja i druženja najmlađih odvija se u Zimskim dečijim kampovima, koji se svake godine održavaju krajem decembra u drugoj parohiji. Prošle godine domaćin trodnevnog Zimskog kampa je bila parohija „Sv. Simeona Mirotočivog“ u Majamiju, a ove godine oko 200 đaka Istočnoameričke eparhije SPC će ugostiti crkva „Svetog Đorđa“ u Klirvoteru.

Naslovna fotografija: Učenici crkve „Svetog Đorđa“ u Klirvoteru na ovogodišnjoj Đurđevdanskoj priredbi

*Ovaj tekst o Dopunskim školama srpskog jezika u dijaspori deo je projekta koji sufinasira Uprava za saradnju s dijasporom Ministarstva spoljnih poslova Vlade Srbije

Pročitajte još

Otac i sin ispisali istoriju američke košarke (2)

Srpkinja u trci za Jelisejsku palatu

Pogledajte šta nas u Beču očekuje u novembru