14 godina Milove države i progona Srba

Danas slavi jedan dio Crne Gore. Čini se iz godine u godinu sve manji. Zasluženo. Na pokradenom referendumu, od prljavog novca plaćenih međunarodnih kontrolora, policije na ulicama, prijetnji i zastrašivanja – srećno bilo, filozofi „prvo država, pa demokratija“.

Ovih godinu dana, od prošlog „jubileja“, gledamo kao najiskreniju godinu vladavine Mila Đukanovića i Ranka Krivokapića (na slici) – otvoreni progon SPC, diskriminacija Srba, najava kreiranja partijske crkve i imenovanje Đukanovića za vrhovnog vođu.

Ovu godinu za nama je obilježio i žestok udar na finansijski sistem „Male“: prvo je „palo“ 50 kilograma koakina na šolskom brodu u Tivtu, a onda i 500 kilograma na državnom brodu u Njemačkoj.

Neko bi pomislio teško vrijeme za predsendika države. „Srećom“ njega ništa više ne dotiče, živi u nekoj svojoj dimenzionoj nirvani. Ne tiču ga se brige građana, glad, virusi… Eto, možda su mu malo poremetile ove racije novi odmor na Majamiju ili San Tropeu.

Evo kako je povodom dana Montenegra za portal In4S 14 godina Milove i Rankove države video analitičar Luka Radonjić:

„Uz “21. maj” režimska retorika veže dvije sintagme: sticanje nezavisnosti i obnova državnosti. Na spoljno- političkom planu Crna Gora je od referenduma 2006. godine napravila niz zaokreta, bez jasno vidljive vizije i političkog kursa, a najčešće je izgledala kao rezultat političkih kombinatorika i trgovine predsjednika Đukanovića.

Prve postreferendumske godine obilježene su, između ostalog, bliskim odnosima sa Ruskom federacijom, tokom kojih su čak i oni, koji su danas najgrlatiji u antiruskoj retorici, istoričari, političari, novinari, tvrdili da je “ruska pomoć Crnoj Gori tokom istorije toliko velika, da se njena vrijednost ne može tačno procijeniti”. Da bi od 2012. godine, od saveznika i prijatelja, Rusija bila “pretvorena” u jednog od dežurnih krivaca.

Đukanović je, vrlo često ne konsultujući narod (priznanje nezavisnosti tzv. Kosova), trgovao istorijskim kapitalom i pozicijom države. Na unutrašnjem planu najupečatljiviji parametar je činjenica da Crna Gora od uvođenja višestranačkog sistema još uvijek nije promijenila vlast na izborima. A kako DPS sebe smatra partijom nasljednicom Saveza komunista, što je podatak i danas prisutan na njihovom sajtu, tako možemo govoriti o periodu značajno dužem od 30 godina.

Postojanje višestranačkog sistema, kao jednog od osnovnih sredstava demokratskog izraza, besmisleno je ukoliko demokratske smjene vlasti nema. Bez mogućnosti smjene vlasti, nema demokratije, bez demokratije ne može se govoriti ni o nezavisnosti na unutrašnjem planu. Uostalom, ako sam Đukanović insistira da je nezavisnost Crne Gore ugrožena bez DPS-a i njega lično, i ako prihvatimo da je u pravu i ako uz podsmjeh odbacimo ovu soluciju, pitanje ostaje isto – o kakvoj nezavisnosti države govorimo ako ona zavisi od jedne političke partije?

Kada je u pitanju “obnova državnosti”, radi se o gruboj manipulaciji. Sadašnji, zvanični Montenegro, progoni trobojku iz vremena Kraljevine Crne Gore, do te mjere da su nadležni organi prefarbavali na stotine trikolornih murala ove zime. U državnim medijima Knjaževine i Kraljevine Crne Gore, najzastupljenije riječi u afirmativnom smislu su “srpska” i “srpski”, dok je u današnjim medijima potpuno suprotno.

Takođe, službeni jezik je bio srpski, danas je to novoimenovani crnogorski. Crna Gora prije 1918. godine, na širokom potezu od par stotina godina, prožeta je i inspirisana kosovskim mitom i zavjetom, dok su zvaničnici današnjeg Montenegra priznali nelegalnu secesiju i okupaciju južne srpske pokrajine. Takvih je razlika mnogo, a zajednička je jedino autokratska vladavina, koja je shodno vremenu, ratovima i drugim prilikama bila “razumljivija” za državu sa početka 20. nego državu sa početka 21. vijeka, u kojoj se hapse i progone politički protivnici, sveštenici, omladina a histerija režimskih medija i dalje pokušava da održi ultimativni narativ o “patriotama i izdajnicima”. I to uglavnom čini sa namjerom da pokrije brojne nepravde u zemlji, katastrofalno stanje u pravosuđu na šta su nedavno skrenule pažnju i važne adrese sa Zapada.

Zvanični montenegrinski narativ, koji je prevashodno antisrpski, ukazuje da se i dalje radi o procesu secesije a ne procesu obnove državnosti. I to prije svega secesije Crne Gore od same sebe ili političkim žargonom kazano Montenegra od Crne Gore.