Piše: Ognjen Vojvodić
Kritički osvrt na tekst o navodnim nalazima njemačkog oftalmologa o srpskoj azbuki* kao „odmoru za oči“ i prvoj azbuki svijeta, u kojem su navedeni i običajni primjeri pohvale austroslavističkoj srpskoj ćirilici, a koji su ovog mjeseca prenijeli skoro svi srpski sajtovi. Pet dana posle objavljivanja spornog teksta utvrđeno je da je podatak o njemačkom oftalmologu lažna vijest.
U tekstovima srpskih površnih patriota i jezikoslovaca jugoslovenske orijentacije u pohvalu srpskoj “savršenoj“ ćirilici često se šalju propagandne poruke protiv pravoslavne crkve, kao ustanove nazadnog nasleđa koja se protivila srpskom jugoslovenskom jezičkom jedinstvu. Omiljeni slogani protivpravoslavne propagande pristalica austroslavističke rimokatoličke reforme srpskog pravopisa su „protivljenje crkvenih krugova“, „klerikalni krugovi“, ”kaluđerski krugovi“ i slično, ili, kao što su u tekstu o navodnom njemačkom oftalmologu oduševljenom srpskom ćirilicom sarkastično konstatovali, da je Karadžićevo unošenje latiničnog slova J u novu srpsku ćirilicu smatrano „za veliki greh u crkvenim krugovima“. Pravoslavna crkva se protivila prilagođavanju srpskog ćiriličnog pisma hrvatskoj latinici, i udaljavanju od predanja pravoslavne pismenosti i ruskog ćiriličnog pisma kao najrasprostranjenije i tada cjelovitije ortografije i sistema ćirilične pismenosti.
Srbi bi trebalo da poštuju svoje nacionalno kulturno pravoslavno predanje, bili ateisti ili vjerujući, što podrazumijeva da ne publikuju tekstove protiv pravoslavne crkve u bilo kom kontekstu, a posebno ne u ime jugoslovenskih jezičkih integracija sa hibridnim političkim nacijama formiranim na osnovu razgrađivanja srpskog jezika i naroda. Degradiranje crkvenog slovenskog jezika i autentičnog srpskog ćiriličnog pisma, a afirmisanje srpske ćirilice prilagođene hrvatskoj latinici, praksa je antislovenske i protivpravoslavne latinske propagande od srednjeg vijeka i progona pravoslavnih prosvetitelja, Svetih Kirila i Metodija. Takvu praksu u Srba, pored rimokatoličke unijatske misije, sada sprovode agresivni ateisti u komunističkom kontinuitetu promovisanja paganizma, traženja “tradicije“ u pretpravoslavnom periodu paganstva i „prirodnjaštva“. U Crnoj Gori takvu politiku sprovodi bivša partija na vlasti, DPS, naslednik jugoslovenskog saveza komunista, u potrazi za pretpravoslavnim paganskim identitetom – „dukljanstvom“.
U spornom tekstu se navodi da je njemački naučnik utvrdio da srpska azbuka “odmara oči“ – kao da ruska i bugarska azbuka, ćirilična pisma uopšte, i grčko pismo, ne odmaraju oči, kao da nisu srodne likovnosti i grafike; kao da sadašnja srpska ћирилица nije sačinjena fragmentacijom i uprošćavanjem cjelovitog likovnog sistema ćiriličnog pisma. Logično je da Njemci programski popularišu srpsku azbuku kao prvu u svijetu koju su kreirali njemački austroslavisti kao antipod ruskoj azbuki i predanju pravoslavne pismenosti. Savremena srpska ћирилица je kreirana u germanoslavističkom geopolitičkom jugoslovenskom jezičkom programu odvajanja srpskog naroda od rusko-slovenskog jezičkog jedinstva i pravoslavnog pravopisnog prostora, a pripajanja germanizovanim slovenskim narodima. Evroslavistika od sredine 19. vijeka protežira srpsku ćirilicu u programu latinizacije ruskog jezika, kao misionarski model pravopisnog prozelitizma, pisma prelaza na latinični ekvivalent.
Lingvistički i likovno je logično da njemačkom naučniku srpska azbuka odmara oči zato što je u reformisanu srpsku azbuku uneseno latinično slovo J, a izbačena ćirilična slova koja su označavala glas J u određenim kontekstima, kao što i danas postoje u ruskom i bugarskom ćiriličnom pismu. Takozvana Karadžićeva ћирилица je zadržala djelimičnu folklornu formu ćiriličnog pisma, a usvojila pravopisni latinski sistem prostog fonetskog pisma. Njemački oftalmolog je mogao srpsku azbuku propagandno proglasiti prvom azbukom svijeta i zato što je kreirana prema modelu hrvatske latinice njemačkog filologa Ludviga Gausa (posrbljeno Ljudevit Gaj). Zapravo, prema misionarskim modelima latiničnih prostih pravopisa koje su od srednjeg stoljeća koristile pokatoličene slovenske zajednice na prostoru Dalmacije, a koje su kreirali latinski lingvisti u svrhu pravopisnog prozelitizma.
Austroslavistička srpska ћирилица je kreirana kao ekvivalent hrvatskom latiničnom pismu, kao surogat ćirilice i pravopis prelaza na kompatibilni latinični pravopis u programu jugoslavenskih jezičkih evroslavističkih integracija. Austroslavisti su stvarno sačinili savršeni surogat srpske ćirlice preko koje je srpski narod skoro sav prešao na latinični pravopis tj. sačinili su sredstvo latinske lingvističke i unijatske misije učinkovitije nego prisilne mjere nametanja srpskom pravoslavnom narodu latinskog pravopisa. Nažalost, nacionalna srpska kulturna politika od Obrenovića do danas austrougarsku kolonijalnu reformu srpskog jezika prikazuje u srpskom filološkom folkloru, to jest kao Karadžićevu i Daničićevu reformu, uprkos činjenici da su oni bili samo saradnici i izvođači srpskih folklornih formi austroslavističkog jugoslovenskog jezičkog programa. Fatalizam srpske filologije jeste u tome da je austroslavistička kolonizacija srpskog jezika sprovedena srpskom kulturnom samokolonizacijom, koja kao kontradiktornost srpske kulturne politike traje do danas – sprovođenjem austroslavističke kolonijalne kulturne politike uprkos austrougarskoj asimilaciji, aneksiji i okupaciji srpskog naroda u kojoj je zabranjivana upotreba ćiriličnog pisma. U tekstu kojim je razotkrivena lažna vijest o otkrićima navodnog njemačkog naučnika takođe je naveden primjer takve kontraditornosti, da je u vrijeme nacističke Njemačke njemački naučnik doktorirao na veličanju slovenske ćirilice. I pored filološke folklorne fatamorgane koju produkuju srpski lingvisti, rezultati kolonizacije srpskog jezika su danas vavilonski vidljivi – razgradnja i razgrabljivanje srpskog jezika u programu višeimenog višecentričnog zajedničkog “jugoslovenskog“ jezika.
1) Poznata propagandna pohvala “reformisanoj“ srpskoj azbuki, navedena i u ovom tekstu, jeste izvjesni ili neizvjesni predlog Bernara Šoa da Engleska usvoji princip pravopisa austroslavističke srpske ćirilice, a kojim se Šo kao komunista i Irac jedino mogao zalagati za razgradnju engleskog jezika i Ujedinjenog Kraljevstva, onako kako je razjedinjen i razgrađen srpski jezik i narod. Bernarov predlog se u engleskoj lingvistici doživljava komičnije od njegovih komedija, ako za njega neko i čuje, ali, ljevičarski ekstremisti propagiraju principe austroslavističke srpske ćirilice krirane i principima revolucionarnog brzog opismenjavanja narodnih masa van nacionalnog kulturnog kontinuiteta i predanja pravoslavne pismenosti.
2) Veliki grijeh pred Bogom i narodom (ali ne sarkastično kako se pisac pamfleta o „prvoj azbuci“ rugao stavu pravoslavne crkve) jeste korišćenje u propagandne svrhe sudbine “reformatora“, učitelja Sava Mrkalja, nasledno bolesnog i iskorišećnog od nemilosrdne misije rimokatoličikog pravopisnog prozelitizma prema pravoslavnom narodu Dalmacije, a zbog čega je S. Mrkalj potpuno poludio i umro u duševnoj bolnici. Nesrećna sudbina učitelja S. Mrkalja je tipičan primjer prakse prozelitizma unijatske misije – korišćenja duševno labilnih ljudi ili na rubu egzistencije, kakav je bio V. Karadžić kao izbjeglica u Austrougarskoj. Posebno su perfidne pohvale austroslavista Mrkaljevim rešenjima srpskog pravopisa, kojima su vizije pravopisa duševno poremećenog čovjeka proglašavali genijalnim – Mrkaljev rad „Salo debeloga jer libo (ili) azbukoprotres“, u kojem je Mrkalj određena ćirilična slova poredio sa „salom“ i načinio nacrt pravopisa bez „suvišnih“ slova i slova koja mu vizuelno smetaju. Zloupotrebom takvih ljudi, austroslavistički lingvisti su likovali nad Mrkaljevim i Karadžićevim kreacijama srpske ćirilice u programu razgrađivanja srpskog složenog ćiriličnog pisma i književnog jezika.
„Piši kao što govoriš“
Pitanje svrhe i prirode pravopisa je tema koja zahtijeva opširno razmatranje. Posebna je kulturno-politička tema svrha prostog pravopisa u programima kolonijalne kulturne politike. Prvorazredni primjer primjene prostog pravopisa u kolonizaciji jezika jeste reforma srpskog jezika i pravopisa – poznat po principu „piši kao što govoriš“. Pravopisno pravilo „piši kao što govoriš“, koje su srpski jugoslovenski jezikoslovci prikazivali kao Karadžićevu filološku formulu, princip je koji su zagovarali evropski radikalni racionalisti, ali koji nije primjenjivan u evropskim jezicima. Citat „piši kao što govoriš“ koji su austroslavistički filolozi pripisali svom saradniku Vuku Karadžiću u kampanji kolonizacije srpskog jezika, kreirao je njemački filolog J. K. Adelung – Johann Christoph Adelung 1732 – 1806. Austroslavistička jezička politika je promovisala pravopisni princip „piši kao što govoriš“ kao savršen, koji ne zahtijeva intelektualni napor u opismenjavanju i sporazumijevanju, uprošćavanjem i banalizovanjem predstave o pravopisu, a radi primjene prostog pravpopisa u srpskom narodu i raskida sa složenim srpskim prestižnim pravopisom i predanjem pravoslavne pismenosti.
Pravopisni princip „piši kao što govoriš“ je antipravopisni princip. Pravilom „piši kao što govoriš“ se pisani i književni jezik, kao kriterijum jezičke kulture i pravilnog govora, podređuje razgovornom jeziku. Takvim principom se kriterijum kodifikovanja književnog jezika premješta sa kulture i kontinuiteta književnog jezika na “govor“ proste većine. Primjenom pravila „piši kao što govoriš“ se pokreće proces uprošćavanja i razgradnje jezika: razgrađuje se stečeno stanje jezičke kulture, raskida sa kontinuitetom književnog jezika, razgrađuje cjelovitost i struktura, sociolekti i dijalekti jednog jezika. U završnom procesu pisanja kako govori većina, jezik postaje određen “govorom gomile“ – “rijaliti“ rečnikom, kako konstatuju srpski lingvisti koji uporno promovišu uzrok uprošćavanja i uprostačenja srpskog jezika.
Usvajanjem pravila “piši kao što govoriš“ na jezik je primijenjen politički princip, pravo demokratske većine, kao kriterijum književnog jezika – kriterijum kvantiteta na kvalitet kulture. Naime, na srpski jezik je primijenjen ekonomski komercijalni princip ekonomičnijeg pravopisa, semantika i estetika ekonomičnosti; suprotno karakteru i pojmu kulture. Pošto je proces prozelitskog prelaska pravoslavnih Srba na latinični pravopis skoro dovršen, srpski jugoslovenski jezikoslovci istim političko-ekonomskim principom forsiraju finalnu filološku frazeologiju jugoslovenske jezičke politike – da je upotreba dva pravopisa na korist srpskom narodu i njegova prednost, jer je time bogatiji od evropskih naroda koji imaju po jedan latinski pravopis.
Kultura i etimološki znači obdjelavanje i očuvanje predanja, a u etimološkoj osnovi ima kult – poštovanje Svetinje. Umjesto uspostavljanja pravila „čitaj i govori kako je književnim jezikom pisano“, standarda kodifikacije koji omogućava kontinuitet i razvoj jezika, u Srba je uvedeno pravilo „piši kao što govoriš“ kojim je srpski jezik određen govorom nepismene proste većine „Srba koji žive po selima daleko od gradova“, kako piše Karadžić u svojoj Pismenici. Karadžićeva Pismenica je bila osporavana od srpske filologije i crkve ne samo zato što je nestručno napisana, nego zbog pogrešno postavljenih principa pismenosti i jezika, koje su kreirali austroslavitički filolozi u programu kolonizacije srpskog jezika. Naime, austroslavistička kolonizacija srpskog jezika je pored razgradnjei višeimenovanja srpskog jezika podrazumijevala: razgradnju srpskog društva i naroda; svođenje srpskog društva na prostu zajednicu ravnopravne jezičke kulture, lišenu razvoja složene društvene i jezičke strukture; kolonijalnu kategorizaciju srpskog jezika i naroda za prostu prirodu poslova.
Sadašnja srpska ћирилица je monofunkcionalno pismo, samo fonetski funkcionalno, ali jednosmjerno fonetski funkcionalno kao registar glasova i ograničenih akustičkih oblika, van kontinuiteta i cjelovitosti jezika, a pogotovu van razvoja složenih filoloških formi; što je i njena politička jednosmjerna svrha, prelazak srpskog naroda na latinično pismo. Takođe, pravopis sveden na registar glasova „jedno slovo jedan glas“ svodi čovjekov jezik na razinu instinktivnog sporazumijevanja zvukovima, na najniži nivo misaonog procesa. Samo u srpskom jeziku i narodu ne postoje sociolekti i kulturne klase, kao jedino ostvareno nasleđe komunističkog besklasnog društva. – Savršeno; Savršeno pismo, ne mora da se misli, slova i zvukova zapamtiti 30; jednostavno „jedno slovo jedan znak“, rezonuje prosječni Srbin slobodan od razmišljanja, sveden na prosti pravopis i jezik jednostavnih misaonih procesa i potreba. Primjenom pravopisnog programa „piši kao što govoriš“ čovjekova jezička svijest se svodi sa intelektualne na instinktivnu, tj. na nagonsku i afektivnu; na nagonski narativ, govor graničnih stanja svijesti, što je i bila svrha evroslavističke kolonizacije srpskog jezika. Uprošćavanje smisla i svrhe pravopisa, prikazivanje proste prirode pravopisa “piši kao što govoriš“ srpskom narodu kao napredne i savršene filološke formule, školski je primjer evropske kolonijalne kulturne kategorizacije naroda u potkulturnu kategoriju vanevropskih “varvarskih“ naroda.
*
Principom „piši kao što govoriš“ pravopis se podređuje govoru. Pravopis po svojoj prirodi nije podređen govoru i glasu, već je pisano izražavanje jezika ravnopravno i uporedno govoru. Jezik izražavamo prvenstveno pričanjem i pisanjem, a pravopis je kreiran neposredno intelektom – kao izraz određenog vrijednosnog sistema. Pravopisnim sistemom se formiraju znakovi (riječi) za pojmove, koji odgovaraju i akustičkim oblicima (riječima) za iste pojmove, ali ne samo kao ekvivalent zvučnih znakova, već kao poseban i prirodni činilac organizacije jezika. Zapravo, pravopisom prvenstveno zapisujemo misli, a ne samo zvukove, znakove za pojmove, a koji odgovaraju i određenim akustičkim oblicima pojmova. Uslovnim poređenjem, računarskim rečnikom rečeno, pravopis je rezultat obrade podataka koje smo prikupili, za koje smo izradili poseban „kompjuterski“ program.
Pravo na jezik je osnovno ljudsko pravo, koje ostvarujemo slobodom govora svog jezika, ali prevashodno pravom na pravopis kao pisanu potvrdu i pisani izraz svojeg jezika. Pisani jezik je potvrda kulturnog kontinuiteta i postojanja jezika svoje narodnosti u vremenu i prostoru. Osnovni načini izražavanja jezika su pričanje i pisanje, a pisanje je prevashodnije u uspostavljanju književnog jezika kao kultivisanog i koherentnog jezičkog izraza. Jezik pismom postaje kategorija književnog jezika i pisanog predanja. Postojanje pravopisnog sistema jednog jezika podrazumijeva ustanovljen vrijednosni i pojmovni sistem. Poseban pravopis je potvrda kulturne autokefalnosti određenog naroda, kao posebnog kulturno-istorijskog tipa, a time potvrda i njegove nacionalne državne suverenosti i povjesnog prava na određenom prostoru.
*Etimološkim – značenjskim pravopisom riječi se pišu ne samo prema njihovom fonetskom obliku nego i prema njihovom značenju (Az – buki), a radi očuvanja kontinuiteta značenja riječi. Pravopis sveden na ”nosač zvuka“ za prenos glasovnih oblika i samo određenih zakona sazvučja, koja se “prirodno“ mijenjaju, prikriva prepoznavanje značenja riječi i njihov izvorni izgovor, osnovu i cjelinu jezika. Etimologija i semantika su bitni činioci svakog pravopisa, a izostavljeni su iz kolonijalne kreacije srpske ćirilice. Pravopis kao ravnopravan govoru izraz jezika održava značenja riječi preko predanja pisanog jezika, kao što održava i osnove akustičkih oblika, tj. održava “ravnotežu“ između onoga što čujemo i što znamo o značenju riječi i pojmova. Zapisujemo ono što znamo o značenju riječi – preneseno pisanim jezikom, i što odgovara određenom akustičkom obliku. Naime, pravopis ne treba da bude uslovljen zakonima sazvučja lokalne lingvistike i dijalekata, koji prepušteni sebi odvajaju jezik od njegove osnove i cjelovitosti.
Preuzeto: Ognjen Vojvodić
