Otkud ocila na srpskom grbu?

Kresivo, ognjilo ili ocilo je savijeni metal kojim se kresanjem o kremen pravila varnica i potpaljivala vatra. Ocila su slučajno dospela na srpski grb, kao stilizovana četiri slova „S“.

Kao i većina vladarskih i crkvenih insignija i ocila su kod Srba stigla iz Vizantije. U grbu vizantijske carske dinastije Paleologa oko krsta bila su četiri grčka slova „β“ koja su značila: „Βασιλεὺς Βασιλέων, Βασιλεύων Βασιλευόντων“ (Car Careva Caruje nad Carevima). Ova slova imaju isti oblik kao ćirilična slova „V“.

Nemanjići su još u 12. veku u svoj grb stavili dvoglavog orla, ali je Stefan Lazarević prvi srpski vladar za koga se pouzdano zna da je stavio četiri slova „S“ u svoj grb kada je od vizantijskog cara Manojla Drugog dobio titulu despota. Stevan Visoki je umesto četiri grčka „β“ stavio četiri „S“ koja vizuelno jako slična.

Posle srednjovekovnih vladara i srpski ustanici su preuzeli grb sa četiri ocila. Po svedočenju prote Mateje Nenadovića, ustanicima su prve insignije sa krstom i ocilima, simbolom Romejskog carstva, stigli su iz Rusije, koja je i sama pretendovala da bude Treći Rim.

Pečat Praviteljstvujuščeg sovjeta, prve srpske vlade i vojvodske zastave, donete su iz carskog Sankt Peterburga. Na barjacima i pečatu nalazi se isti motiv, jedan štit s krstom i ocilima.

Miloš Obrenović 1838. godine prilikom obnavljanja srpske državnosti preuzeo je četiri ognjila, ili četiri ocila za Kneževinu Srbiju.

Heraldičari su slova sa srpskog grba tokom 17. i 18. veka protumačili kao ognjilo, ili ocilo i tako je ostalo do dana današnjeg. Posle su ta četiri slova tumačena i kroz poznati moto „Samo sloga Srbina spasava“, što je uglavnom prihvaćeno i u narodu, navodi se na grupi stranice volim da znam.