Piše: Dr Miloš Ković
Pre nekoliko godina, u Turskoj, putovao sam turističkim autobusom od letovališta na obali do drevnog Efesa. Vodič, simpatični mladi Turčin, govorio nam je o dugoj istoriji ovog znamenitog grada i Male Azije. Hetiti, Persijanci, Rimljani, Turci Seldžuci, krstaši, pa opet Turci Osmanlije… Ubrzo sam primjetio da u toj lepo ispričanoj priči nešto nedostaje. Uspeo je da ne pomene Grke, narod koji je Efes osnovao, u njemu živio skoro dva i po milenijuma, koji je tu istrebljen već u 14. i 15. vijeku, da bi u cijeloj Maloj Aziji bio uništen u genocidu, od 1914. do 1922. godine.
Dok smo šetali kroz ruševine Efesa, u svesti mi je odzvanjao zvuk nekakvih jednoličnih, tupih udaraca. Dok smo se vozili ka letovalištu, u jednom trenutku, shvatio sam odakle dolaze. Bili su to udarci gumene lopte o zid Bogorodice Leviške u Prizrenu. Te 1997. gledao sam albanskog derana koji je, sa čudnom upornošću, šutirao loptu u zid drevne srpske svetinje, stisnute između kuća lokalnog stanovništva. Zvuci tih udaraca bili su kao ritam neke preteće koračnice, koja kao da je htela da najavi zatiranje srpskog nasleđa na Kosovu i Metohiji. Gledao sam u Efes, slušao turskog vodiča i pitao se da li će ovako albanski vodiči jednog dana da vode turiste kroz Prizren, Peć i Prištinu? Prećutkujući narod koji je te gradove podigao, da bi u našem dobu bio uništen i proteran.
Nekoliko godina posle ovog efeskog iskustva, ponovo sam bio u Prizrenu. Šetao sam centralnim gradskim ulicama i slušao vodiče. Ravnodušno su prolazili pored spaljenih srpskih kuća i polurazorene Prizrenske Bogoslovije. Išli su ulicama kojima je, koliko juče, tekla krv njihovih stanovnika. Srbe nisu pominjali. O njima je, na francuskom, govorio samo jedan momak. Srbin, kako sam posle saznao.
Model preotimanja i preimenovanja uveliko se primenjuje u Crnoj Gori. Ono što se sada tamo događa, međutim, nije se zbivalo ni pod Osmanlijama, Habzburgovcima, ili italijanskim fašistima. Država, koju vode bivši Srbi, najavljuje da će Srpskoj pravoslavnoj crkvi preoteti crkve i manastire izgrađene pre 1918. godine. Ako se to zaista dogodi, posledice se teško mogu predvideti i preceniti.
Šta čini srpska akademska istoriografija? Njeni resursi nisu beznačajni – reč je o nekoliko univerziteta i instituta. Umesto da se saberu i udruže snage u radu na temama koje su nečiji interesi učinili otvorenim i spornim, unutar struke u toku su nečuveni progoni i čistke. Već je promenjena „krvna grupa“ centralne akademske istoriografske ustanove, koja određuje naučnu politiku u celoj zemlji, Odjeljenja za istoriju Filozofskog fakulteta u Beogradu. Potvrdilo se da tu nije bila reč o ličnim sukobima, nego o sistemskom obračunu, koji vodi ka uspostavljanju prevlasti haške interpetacije srpske istorije u samom Beogradu. Sada se već zabranjuju javna riječ i sloboda govora. Potpisnik ovih redova dobio je, zbog „verbalnog delikta“, pet sudskih tužbi od klike sa Odeljenja (Nikole Samardžića, Dubravke Stojanović, Radoša Ljušića, Vlade Stankovića i Siniše Mišića). Ono je sada pod kontrolom istoričara koji Srbe nazivaju „biološkim otpadom“ i istupaju kao ideolozi crnogorskog režima (Nikola Samardžić), koji propovedaju filosofiju „klečanja pred jačim“ (Radoš Ljušić) i zalažu se za nezavisno „Kosovo“ (Samardžić, Ljušić, Stojanović).
U svojoj prvoj kolumni (Politika, 28.11.2016), predlagao sam da srpsko ministarstvo prosvete hitno formira stručne timove, koji će se baviti sistematskim istraživanjem tema važnih za opstanak naše zemlje i ugroženi identitet srpskog naroda. U međuvremenu, srpska država najavila je povlačenje sa Kosova i Metohije i pokazala neverovatnu nezainteresovanost za sudbinu srpskog naroda i njegove baštine u Crnoj Gori. Treba, kako se vidi, tražiti nove oblike organizovanja.
Izvor: Politika
