Bečki valcer za Alaha

Piše: Mišo Vujović

Drevni Beč jedan od centara evropske kulture, nekadašnja prestonica moćne Hazburške monarhije, do pre desetak dana je važio za jedan od najsigurnijih gradova Evrope. Glavni grad Austrije oduvek je predstavljao kosmopolitski i multikulturalni centar u čijem gostoprimljivom zagrljaju se prožimaju razne kulturološke matrice, religije, narodi i nacije bez obzira na rasu i boju kože.

Teroristički napad čiji je glavni vinovnik Kujtim Fajzulaj, Albanac, rođen u Austriji, poreklom iz Severne Makedonije posejao je veliki strah među žiteljima Beča. Grad je danima izgledao sablažnjavajuće prazan i kako tvrde upućeni nakon ovog monstruoznog čina više ništa neće biti kao pre. Granica u svesti ljudi ovim terorističkim aktom je jezivo pomerena. Slobodu i bezbrižnost zamenili su zebnja, strah i nemir. Smrtonosni rafali u ventralnom gradskom jezgru otvorili su mnoga politička i nezbedonosna pitanja. Iz sve to opravdano se postavlja pitanje dalje politike prema migrantima i njihovoj demografskoj ekspanziji kako u Austriji tako i u ostalim državama EU.

Ovim gnusnim zločinom, nisu samo napadnuti građani Beča već se ovo može smatrati objavom rata hrišćanskoj Evropi, na čijim vratima je Džihad zakucao još devedesetih godina prošlog veka.

Raspad bivše Socijalističke Republike Jugoslavije, konciporane kao ogledalo boljševičkom istočnom bloku kako se živi na zapadu, ali istovremeno i zapadu kako model liberalnog komunizma može u sebi sadržati i jednu vrstu humanističko demokratske forme, osim u svojoj ostrašćenosti zbog vekovima neraščišćenih sukoba nosio je jednu prikrivenu, za tadašnju Evropu neprihvatljivu komponentu – rađanja Džihada u srcu Evrope.

Nezavisni intelektualci poput Vladimira Volkova, Pjer mari Galoa, Patrika Besona, Petera Hankea i mnogih drugih u svojim javnim nastupila su ukazivali na tu potencionalnu opasnost hrišćanskoj Evropi ali i na poguban učinak medijske mašinerije upregnute u žigosanju jednog naroda koji je kroz istoriju dao nemerljiv doprinos u odbrani hrišćanske Evrope.

Najnoviji teroristički napad u Beču samo je još jedan u nizu osmišljen po istom scenariju, samoubilačkog fanatizma što predstavlja nerešivu enigmu bezbedonosnim službama, pre svega zbog konspirativnosti malih grupa u kojima se nalaze takozvani spavači. Ova struktura islamskih samoubica se retko pojavljuje na javnim skupovima i većina njih predstavljaju povučene i mirne građane na izgled lojalne domicilnoj zajednici, sve do trenutka dobijanja naloga za izvršenje terorističkog čina.

Bečki masakr jedinstven je i po neadekvatnom reagovanju bezbedonosnih struktura nakon dojave kolega iz Slovačke da je Fajzulaj u ovoj susednoj državi pokušao da nabavi municiju za automatsku pušku. Da li je trebalo sačekati prolivanje krvi da bi nadležni organi utvrdili da Islamska zajednica i džamija u Beču, koje je Fejzulaj često posećivao, “nemaju pozitivan stav o austrijskom društvu i državi”? Groteksno zvuči činjenica da se korisnih socijalne pomoći države odluči na ovakav gnusni zločin protiv svojih sugrađana.

Svoja glavna uporišta u Evropi islamski fundamentalizam je izgradio obilato koristeći pozitivno socijalno zakonodavstvo većine evropskih država. Dobar deo takozvanih spavača, kao što je slučaj sa Albancem iz Severne Makedonije Kujtimom Fejzulom, korisnici su državne socijalne pomoći, što je još jedan nesvesni vid institucionalne podrške teroristima.

Licemerje političara kroz populistički pristup rešavanja socijalnih problema i favorizovanje parazitskih slojeva stanovništva izazvalo je revolt kod građana Austrije u kojoj prema nekim procenama danas živi oko 700 000 muslimana. Prema istraživanjima Instituta za demografiju 2046. godine svaki treći građanin Beča biće musliman, što će predstavljati najbrojniju versku zajednicu u glavnim gradu Austrije. Ekspanzija islamskog faktora prisutna je širom EU, i predstavlja ozbiljnu pretnju, naročito što su uporište za demografsko širenje pronašli u socijalnim fondovima država u kojima žive.

Naravno da u vezu sa terorizmom ne možemo dovesti veći deo ogromne islamske zajednice, ali njihova nespremnost da se integrišu u širu zajednicu, kao i sklonost u prikrivanju ekstremnih grupa, dovoljan su razlog za nespokojstvo većinskog hrišćanskog stanovništva.

Ne mali broj muslimana u Beču na društvenim mrežama je osudio ovaj gnusni zločin, ali jaz, koji su napravili smrtonosni rafali islamskog teroriste teško će se u skorije vreme premostiti.

Političari su jedinstveni u osudi ovog napada, uključujući i nemačku kancelarku Angelu Merkel čija naklonost islamskim migrantima ni ovim činom nije dovedena u pitanje. Ono što zabrinjava je nedostatak želje za formiranjem jedinstvenog evropskog fronta za borbu protiv islamskog terorizma.

Da je politika uzela primat struci svedoči i ogorčenost policije kojoj politički interesi ograničavaju delovanje, što dodatno ugrožava opštu sigurnost i bezbednost građana Beča i cele Austrije.

Internetom kruži snimak jednog arapskog imama u Nemačkoj koji poziva muslimane na sveti rat protiv hrišćana.

“ Ženite se njihovim ženama, pravite im decu koja će sutra postati ratnici Alaha. Evropu ćemo pretvoriti u kontinent muslimana”, poručuje ovaj verski vođa.

Balkan je danas postao predvorje islamskog terorizma u Evropi. Veliki broj poraženih ratnika iz Sirije se nalazi na Kosovu, Zapadnoj Makedoniji, Raškoj Oblasti u Srbiji sa ogromnom koncentracijom Alahovih ratnika u Zapadnoj Bosni gde često paradiraju noseći ratne zastave jedinice “El mudžahedin”, poznate po najmonstruoznijim zločinima u ratu na prostorima Bosne i Hercegovine.

Devedesetih godina prošlog veka, Evropu nije uzbuđivala činjenica da se na Balkanu proglašava i odvija Džihad, da se u Bosni, a kasnije i na Kosovu, nalazi ogromna koncentracija ratnika iz islamskog sveta. Samo 1992 godine, kako je pisao francuski “Figaro” u BiH se nalazilo oko 2000 alahovih ratnika, raspoređenih u bosanskoj armiji. Kako su procenile Jugoslovenska i Hrvatska obaveštajna služba u BiH se tokom rata borilo oko 7000 mudžahedina.

U crnim odelima, dugim bradama i surovim ponašanjem izazivali su strah kod lokalnog muslimanskog stanovništva. Sa istom strašću, alahovi ratnici borili su se protiv Srba u Sarajevu i Hrvata u Mostaru.

Interesantno je da je tokom rata u BiH glavni grad Austrije bio jedan od regrutnih punktova za transport islamskih boraca na ratišta širom Bosne i Hercegovine. Preko Beča, u BiH je stigao u proleće 1993. godine vođa Al Kaide, Osama bin Laden. Njemu je ambasador BiH u Beču Hadžo Efendić lično uručio pasoš ove države. Osama bin Laden, je zajedno sa predsednikom BiH Alijom Izetbegovićem, učestvovao u smotri elitne jedinice “El mudžahedin”, u Zavidovićima, o čemu postoji i video zapis da kome je Bin Ladenov lik zamagljen.

U BiH se borio i jedan od ključnih ljudi Al Kaide, komandant jedinice “ El Mudžahedin”, Alžirac Abdelkader Mokhtarija, poznatiji kao Abu Ma’ali.

Nakon terorističkih napada na Njujork i Vašington 11.09.2001.godine “Los angeles tajms” objavljuje:

“Na stotine islamskih ekstremista koji su postali bosanski državljani posle ratovanja sa srpskim i hrvatskim snagama, predstavljaju potencijalnu terorističku opasnost za Evropu i SAD. Među tim teroristima nalaze se najokoreliji zločinci, od kojih neki povezani i sa Osamom bin Ladenom, stoji u tekstu koji se poziva na izveštaj Stejt departmenta u kome se posebno fokusira ime mudžahedinskog komandanta u BiH Abu Ma’alija, kao bliskog saradnika Osame bin Ladena. U izveštaju se navodi da veliki broj terorista sa bosanskim pasošima danas putuje po svetu.

Međutim, najnoviji teroristički napadi u Austriji i Francuskoj potvrđuju da su već stasale nove generacije fanatika – spavača, čiji smisao života je samoubilački napad sa nesagledivim posledicama.

Oni danas osvajaju Evropu u malim grupama, ilegalno prelaze granice, dobro su organizovani, nastupaju ciljno, osim Austrije i Nemačke, glavna uporišta su zemlje Skandinavije, Beneluksa, Švajcarska i Francuska.

Oružje iz koga je Kujtim pucao takođe je proizvedeno ma Balkanu i kako tvrde stručnjaci za bezbednost ogromne količine pušaka i municije sa Kosova i Bosne završile su širom Evrope.

Teroristički napad u Beču nije samo opomena, već crveni alarm za čitavu Evropu od Skandinavije do Grčke.