Hristosavlje i srbosavlje u milosavlju

Da sam onomad umro ostao bih u neznanju da postoji hristosavlje i srbosavlje, kako pretećim tonom zapazi Budvanska odbornica Anđela Ivanović i ostade živa. Razumeo bih da je takva stupidnost nastala u nekoj drugoj državi, ali preteći tonovi i ovakav vid primitivizma nije bezazlen u uzavreloj avliji gde dominira volja jednog čoveka, koji još nije obeshrabren u naumu da, satanizujući vekovima prisutnu i priznati crkvu, vaspostavi Crnogorsku, čija posebnost će se ogledati upravo u obožavanju njegove ličnosti kao što je to praksa sa osnivačima ostalih religija. Mlada odbornica svojoj kolekciji religiozne terminologije može pridodati i miloslavlje ili miloklepje, što je mnogo autentičnije od navedenih kovanica.

Crna Gora sve više postaje zemlja apsurda i biserno ostrvo gluposti. Krčka se kao u bosanskom loncu, kriminalci brane policiju, isfrustrirane političarke redefinišu religijske pojmove, ratni jastrebovi osuđuju ratne zločine, nova vlast gaca u blatu zgaženih obećanja, dok se premijer uporno trudi da suspenduje sopstvenu ličnost. Borba za navlačenje identiteta traje decenijama, uz potpuno odsustvo morala. Srbi nemaju pravo da ostanu Srbi bez “izdajničkog” prefiksa, dok oni tranzitivni postaju ostrašćeni inkvizitori svojoj izvornoj braći. Crnogorci su iskoračili u intenzivno samootuđivanje ostrašćeno braneći svoj robovski status u odnosu na Gospodara.

Fašističko skandiranje, ispadi javnih delatnika, medijsko raspirivanje mržnje prema Srbima, već odavno prevazilaze pojedinačne incidente. Kolektivna histerija divlja društvenim mrežama, raspiruju je poglavnik i doglavnici, svesni da peščanik nedodirljivosti lagano curi i da ga jedino mogu odložiti masovni nemiri i izazivanje krvoprolića. Stoga se traži i najmanji povod da bi se bombardovalo zapaljivom retorikom. Trenutno je “aktuelan” temeljni ugovor sa Srpskom pravoslavnom crkvom, koju suverenisti markiraju kao “najvećeg negatora crnogorske nacije i osvedočenog neprijatelja crnogorske države”! Toliko o zahvalnosti!

Laži u službi obmane građana o navodnoj ugroženosti kulturne baštine, istorije, identiteta, nacionalne svesti Crnogoraca deo su strateškog plana stvaranja haosa i pritisaka nad ionako krhkom parlamentarnom većinom čije nejedinstvo već ugrožava opstanak vlade, što je pojas za spasavanje kreatorima prevrata.

Crna Gora je jedina država u kojoj se crkvom bave bezbožnici. Zakleti, okoreli i deklarisani ateisti. Njihovi “duhovni” očevi nakon pobede revolucije ritualno su streljali i sahranjivali Boga, zabranivši narodu da se moli, slavi slavu, krštava i sahranjuje sa opelom. Svi koji su posećivali bogomolje, suočavali su se sa sankcijama komunističkog režima, doživljavajući ozbiljne reperkusije za nepoštovanje novog božanstva – Komunističke partije.

Svevideće oko partije – Ozna, oslanjajući se na tradicionalnu sklonost Crnogoraca, manifestovanu visokom bezbedonosnom svešću u vreme Austrougarske, kasnije italijanske i nemačke okupacije, infiltrirala se u svaki budžak. Napredna deca cinkarila su “zatucane” roditelje, ako su se, kojim slučajem, pomolili Bogu, zapalili sveću, obeležavajući krsno ime ili Božić u zamračenom prostoru. Odlazak u crkvu podrazumevao je poseban tretman i ozbiljnu opservaciju OZNE. U jednom dokumentu svevideći Udbaš iz Nikšića, Luka Koprivica, izveštava pretpostavljene o praćenju Đorđija Đola Đurovića iz Straševine, navodeći da često odlazi u manastir Ostrog, gde se sastaje sa igumanom Leontijem Mitrovićem. Manastir Ostrog, kao “reakcionarno” leglo, nalazio se pod konstantnom prismotrom UDBE, nez obzira na veliki trud igumana Leontija da pokaže lojalnost novim vlastima.

Primera o uhođenju vernika, nakon Drugog svetskog rata, ima na pretek, ali i saradnika u redovima malobrojnog sveštenstva, naročito među članovima Svešteničkog udruženja formiranog samo za pravoslavni klir. Ostale verske zajednice, osim u iznimni slučajevima ekstremnijeg delovanja, uživale su potpunu autonomiju bez uznemiravanja ili bilo kakvih represija prema njihovim vernicima.

Osamostaljenjem Crne Gore u sklopu međunarodnog projekta fragmentizacije srpskog naroda, započetog razbijanjem Jugoslavije, anticrkvena vlast u Crnoj Gori dobija zadatak da započne proces cepanja Srpske pravoslavne crkve, pod izgovorom da svaka država ima svoju crkvu – što je još jedna krupna neistina bivšeg režima, čiji će lider, Milo Đukanović, izjavom da je Srpska crkva “ najopakiji instrument velikosrpskog nacionalizma na koji moramo odgovoriti snagom naše države”, priznati prave motive projekta otimanja eparhija SPC u Crnoj Gori i formiranja autokefalne crkve.

Dakle, crkva nije samo pazl u mozaiku identiteta. Takvu NVO organizaciju, primerenu navedenom konceptu, već poseduju. “Prema svecu i tropar”, kaže narod. Crkvu stvaraju bezmalo tri decenije od kada su pompezno doveli “mitronosnog” poglavara, raščinjenog arhimandrita iz Edmontona, Antonija, alias Iliju Abramovića. Nakon njega je na tron stupio,takođe raščinjeni, klirik Carigradske patrijaršije Miraš Dedejić, kadar nekadašnje Savezne verske komisije, koju je kontrolisala Udba, planiran još sedamdesetih da na prestolu Cetinjskih mitropolita, zameni počivšeg mitropolita Danila Dajkovića.

Kako su se odnosi crkve i države krajem osamdesetih naglo poboljšali, crkva je uspela da povrati ogroman deo svoje autonomije. Plan se izjalovio i na presto Svetog Petra Cetinjskog je stigao, za Udbu neprihvatljivi, mitropolit Amfilohije Radović, koji uspeva da oživi zamrli crkveni život u Crnoj Gori, obnovi hramove, probudi veru i vrati uticaj crkve u narodu, kakav nije postojao ni u vreme knjaževine i kraljevine Crne Gore. Popularnost crkve je ogromna i van je kontrole režima, što je Gospodara navelo da pretnjama i izglasavanjem jednog anticivilizacijskog zakona pokuša da je potčini.

Međutim, narod, nespreman da brani sebe, ovog puta je ustao u zaštitu svetnja, otvorivši Gospodaru vrata kroz koja će ga ispratiti na deponiju istorije.

Sve ovo što se događa podseća na obraćenje starog Hadžije Abdulaha efendije dvojici novih Hadžija: “Hadžije ste postali, a neljudi ostali”.