Molitva Nićifora Dučića za jedinstvo SPC
Srpska pravoslavna crkva i njeno sveštenstvo kao i njen verujući narod kroz svoje postojanje imali su niz peripetija i prepreka koje su ugrožavale bit pravoslavlja, očuvanja svoje vere, svoje crkve i samog srpskog naroda.
Mnogi od tih problema bili su i za vreme dok je Srpsku pravoslavnu crkvu vodio mitropolit Mihailo (1859-1881 i 1889-1898). Jedna od neprijatnosti desila se kad je kralj Milan Obrenović zahtevao da se ukloni i protera iz Srbije mitropolit Mihailo koji se pored ostalog nije slagao sa idejama kralja Milana da se srpska crkva mora okrenuti ka Beču i okrenuti leđa ruskoj crkvi i ruskom narodu.
Mitropolit Mihailo je posle sedmogodišnjeg školovanja u Rusiji i napredovanja u svojoj službi upravljao crkvom u Srbiji za vreme četiri Obrenovića: Miloša, Mihaila, Milana i Aleksandra. Sa mnogima od njih i pojedinim ministrima imao je velikih nesuglasica braneći Srpsku crkvu od nasrtaja na njen život i opstanak. U to vreme mitropolit Mihailo bio je veoma nezadovoljan Zakonom o crkvenim vlastima donetim 1862. godine.
Kao poglavar Crkve u Srbiji, mitropolit Mihailo se zalagao za oslobođenje Srba koji su još živeli pod Turcima u Južnoj Srbiji, Staroj Srbiji i Bosni i Hercegovini.
Kao rusofil smetao je Beču i samom kralju Milanu koji je bio Austrofilski nastrojen. Pored ostalog Vlada u Beču se usprotivila delovanju mitropolita Mihaila u Bosni i Hercegovini čije je delovanje bilo preko srpskih sveštenika na tom terenu, a uz materijalnu pomoć ruskih slovenskih odbora.
Našavši jedan „banalan“ povod o donetim crkvenim taksama kralj Milan Obrenović je rešio da se oslobodi mitropolita Mihaila, da ga zbaci s prestola i protera iz Srbije. Bilo je to 1881. godine.
Kralj Milan je ponudio arhimandritu Nićiforu Dučiću, (Lug kraj Trebinja 1832 – Beograd 1900), na slici desno, da preuzme mesto mitropolita što je ovaj uz prikladno obrazloženje odbio. Očito je da je arhimandrit Nićifor Dučić, srpski istoričar, dobrovoljački komandant, akademik i kaluđer bio na strani proteranog mitropolita Mihaila.
Pored svih svojih radnih obaveza (pored ostalog u to vreme obavljao je dužnost Upravnika Narodne biblioteke Srbije) boraveći na Hilandaru 8. septembra 1882. godine na grobu Simeona Mirotočivog arhimandrit Nićifor Dučić napisao je jednu od najtoplijih srpskih molitvi za očuvanje jedinstva Srpske pravoslavne crkve, a koja glasi:
O veliki Nemanjo, uzore srpskih vladalaca!
O, sveti oče Simeone, svjetilo Srpske Crkve i srpskog kaluđerstva!
Zaštitniče srpskog naroda!
Smiluj se, pogledaj s nebeskih visina na jednog pigmeja tvojega Srpskoga naroda,
koji danas pobožno kleči pred tvojim osvećenim grobom nakon toliko vijekova,
i smerno te moli:
Blagoslovi Srpski izmučeni narod, kojega si negda ujedinio, uzvisio i proslavio, da se opet prikupi u jednu Srpsku kraljevinu i proslavi istinom, pravdom, veličinom, naukom i prosvjetom!
Blagoslovi Srpskog kralja da ide tvojim stopama i tvojih slavnih potomaka: kralja Milutina i cara Dušana.
Ukrijepi ga na tome putu do kraja!
Zaštiti Srpsku Crkvu koju je uredio i u Pravoslavlju utvrdio tvoj sin, Sveti Sava!
O Sveti Simeone i Sveti Savo!
Božji ugodnici i, Srpskoga naroda zastupnici!
Sačuvajte Srpsku Crkvu cijelu, neporočnu i svetu onako kao što ste je kroz vijekove čuvali onda kad gotovo vas Srpski narod bješe dopao teškoga ropstva, nesloge, sebičnosti i bezumlja!
Neka Srpska Crkva i sada bude tiho pristanište Srpskom paćeničkom narodu; neka bude duševna utjeha dobrijem hrišćanima i hrišćankama; neka ostane srpska narodna svetinja i najdragoceniji Amanet, i neka bude u njoj Božija i vaša sveta volja vazda i u vijek!”
Ovo je samo dokaz jedne velike želje i čežnje hrabrog i poštenog Hercegovca mitropolita Nićifora Dučića rođenog na tvrdom hercegovačkom kamenu u pitomini kraj Trebišnjice da pomogne Srpskoj pravoslavnoj crkvi i svom srpskom narodu.
Izvor: Slobodna Hercegovina/Milivoje Mišo Rupić
