Na Ilindan, 2. avgusta 2020. godine u Venado Tuertu usnuo je u Gospodu Mitar Gvozdenović, veliki trudbenik na polju očuvanja srpske pravoslavne vjere i Crkve Hristove, među crnogorskim doseljenicima u Južnu Ameriku.
Mitar Gvozdenović (10. oktobar 1921 – 2. avgust 2020) rođen je u Gluhom Dolu (crmnička Nahija, Crna Gora) od uglednih roditelja, oca Mila i majke Ivane, rođene Popović. Iz ekonomskih razloga, 1930. porodica je emigrirala u Argentinu koja je početkom 20. vijeka bila „obećana zemlja“ u procesu industrijalizacije.
Nastanivši se u provinciji Santa Fe, u blizini grada Venado Tuerto, Gvozdenovići odmah otpočinju sa okupljanjem naših iseljenika, pretežno iz Crne Gore i Boke, i nastoje da očuvaju tradicionalne vrijednosti i običaje, što nije bilo nimalo lako budući da su živjeli daleko jedni od drugih i nije bilo nikakvog institucionalnog staranja o našim iseljenicima. To je naročito urodilo plodom osnivanjem jugoslovenskog centra, čiji je dugogodišnji predsjednik bio upravo đed Mitar.
Uz podršku i bratsku ljubav sveštenstva Antiohijskog patrijarhata, a naročito protoptezvitera Mišel Save iz grada Rosarija, idući od kuće do kuće i od vrata do vrata i proseći po koji pezos za gradnju crkve, Mitar počinje mukotrpno prikupljanje donacija. Dobivši plac i odobrenje od Opštine, 1978. godine položen je kamen temeljac za Crkvu Svetog Arhangela Mihaila koja postaje centar okupljanja srpskog naroda u Argentini.
Gradnja i održavanje Hrama je iziskivala zaista nadljudske napore da od potpuno osiromašenog, izgladnjelog, otuđenog naroda, prepuštenog samima sebi, nikne bogomolja u čast Arhistratiga nebesnih sila. Đed Mitar se do poslednjeg svog daha starao o ukrašavanju Hrama Arhangela i unapređenju crkvenog života. Budući starac koji je zašao u devedesete i dalje se brinuo o Hramu. Od Mitropolita Amfilohija je tražio zvono za crkvu. Kada mu je Mitropolit Amfilohije i donio zvono iz Rusije njegovoj sreći nije bilo kraja. Neka zvuk tog zvona i dalje raduje njegovu dušu.
Žrtvena ljubav i trud đeda Mitra i njegove porodice će ostati upamćena i zapisana zlatnim slovima u Knjizi života.
Predstavio se u Gospodu na Ilindan, a sjutradan je nakon opijela koje je služio nadležni paroh otac Milenko Ralević pročitan telegram saučešća Mitropolita Amfilohija i Vladike Kirila i prenesene su molitve sveštenstva i monaštva, koji ovoga puta nijesu bili u mogućnosti da prisustvuju opijelu zbog pandemije.
Najstarijem Crnogorcu, Srbinu, Argentincu, đedu i bratu u Hristu, neumornom graditelju svetinje i ponosu roda našega neka je slava i vječan spomen, i neka Vaskrsli Hristos prihvati dušu njegovu u Svoje naručje molitvama Sv. Arhangela Mihaila, Svetog proroka Ilije i svih svetih!
Sveštenik Milenko Ralević
