U Gospodu usnuo arhimandrit Jovan
Veliki duhovnik Srpske pravolsavne crkve arhimandrit Jovan Radosavljević, duhovni učenik Svetog vladike Nikolaja i patrijarha Pavla, usnio je u Gospodu.
U toku prve nedelje Velikog posta 2021. godine arhimandrit Jovan je oboleo od infekcije izazvane virusom kovid-19 i smešten u Infektivnu kliniku Kliničkog centra Vojvodine, gde se i upokojio 8. aprila. Zahvaljujemo svim lekarima i medicinskom osoblju koji su mu pomagali u poslednjim danima života. Po njegovoj želji biće sahranjen u manastiru Leliću, a detalji sahrane biće naknadno objavljeni.
Arhimandrit Jovan Radosavljević je rođen 19. maja 1927. godine u selu Leliću kod Valjeva, od pobožnih roditelja Radomira i Darinke. Na krštenju je dobio ime Milisav. U porodici je bilo sedmoro dece: Katarina, Nikola, Stevan, Vučko, Milovan, Kristivoje i Milisav, od kojih su Nikola i Kristivoje umrli još u ranom detinjstvu. U porodici se živelo skromno, ali pobožno i molitveno. Domaćim molitvama prisustvovali su svi članovi porodice, stojeći pred kućnim ikonama i moleći se, šapatom, svojim rečima. „Ta naša kućna molitva u molitvenom ćutanju i razgovoru sa Bogom ostala mi je u sećanju sa osećanjem nekog posebnog blagodatnog mira“, seća se arhimandrit Jovan.
Otac Radomir umro je iznenada, kada je malom Milisavu bilo svega tri godine. Majka je ostala sa petoro dece, koja su joj po svojim moćima pomagala oko kućnih poslova i poljskih radova.
Posle završenog četvrtog razreda osnovne škole u rodnom selu, Milisav sa jedanaest godina života odlazi u Kraljevo svetom Vladici Nikolaju. Tu ostaje kraće vreme, a potom ga Vladika vodi u manastir Žiču, gde postaje manastirski đak, pa iskušenik. Duhovni odnos sa svetim Vladikom Nikolajem, tada ostvaren, postaće kamen temeljac monaškog života arhimandrita Jovana. Posle nemačkog bombardovanja i paljenja manastira Žiče 1941. godine veći deo bratstva se povlači u planinu Stolove i manastirske kolibe, a potom u Studenicu. U leto 1944. godine, usled ratnih prilika, Milisav odlazi u manastir Vujan, u koji, uoči dolaska partizanâ, stiže i teolog Gojko Stojčević, potonji patrijarh Pavle. Poznanstvo sa budućim patrijarhom i godine provedene uz njega ostaviće na Milisava neizbrisiv duhovni pečat.
Posle godinu dana, čitavo bratstvo prelazi u manastir Blagoveštenje kod Ovčar-Banje. Tu Milisav ostaje do 1947. godine, kada odlazi na odsluženje dvogodišnjeg vojnog roka. Po povratku iz vojske, nastanjuje se u manastiru Rači kod Bajine Bašte, gde se tada nalazilo i ranije bratstvo manastira Blagoveštenja. U tom periodu utvrđuje se i njegov duhovni odnos sa Svetim avom Justinom Ćelijskim.
Na praznik Usekovanja glave Svetog Jovana Krstitelja, 1950. godine, Milisav je u manastiru Rači zamonašen u malu shimu, po blagoslovu mitropolita skopskog Josifa, koji je u to vreme bio administrator Žičke eparhije. Čin monašenja obavio je iguman Julijan (Knežević), a jerođakon Pavle Stojčević ga je pri monašenju priveo kao duhovni otac, davši mu monaško ime Jovan, u čast Svetog Jovana Krstitelja.
U Rači je monah Jovan završio jedan razred gimnazije, a 1957. godine, kada je arhimandrit Pavle postao raškoprizrenski episkop, završio je i ostala tri razreda. Godine 1966. upisuje se na Bogoslovski fakultet u Beogradu, gde se upoznaje i duhovno zbližava sa mladim teologom Mirkom Bulovićem, potonjim Episkopom bačkim Irinejem. Tokom studija Sveti Arhijerejski Sinod ga postavlja za nastavnika Monaške škole u manastiru Ostrogu. Bogoslovski fakultet završava 1971. godine i odlazi u Grčku, na postdiplomske studije na Atinskom univerzitetu. Krajem 1974. godine, na poziv Svetog Sinoda, prima dužnost upravnika Monaške škole u Ostrogu, koja je kasnije premeštena u Dalmaciju, u manastir Krku. Posle godinu dana rada u njoj, nastavlja nastavnički rad u prizrenskoj Bogosloviji 1978/1979. godine, a profesorski ispit polaže u Beogradu 1983. godine. Penzionisan je kao profesor Bogoslovije 2001. godine. Za sobom je ostavio vredno pisano svedočanstvo o istoriji i životu naše Crkve, koje obuhvata pedesetak naslova.
Arhimandrit Jovan je obavljao dužnost duhovnika u bogoslovijama u Beogradu, Karlovcima i Kragujevcu. Od 2005. do 2016. godine bio je nastanjen u manastiru Blagoveštenju kod Ovčar-Banje, dok je zimske periode obično provodio u Novom Sadu, uz Episkopa bačkog Irineja. Premešten je u manastir Ježevicu 2015. godine, a sledeće godine u manastir Raču kod Bajine Bašte. Međutim, zbog vlage, hladnoće i lošeg zdravstvenog stanja upućen je u pogodnije klimatsko područje kod Vranja, u manastir Svetog Stefana u Gornje Žapsko, gde je, zahvaljujući dobroti Episkopa vranjskog Pahomija i sestrinstvu manastira, proveo poslednjih pet godina života.
Večan ti spomen i Carstvo nebesko, dragi naš oče Jovane!
