Demaskiranje srpstva u dućanu

U intervjuu Srni Petar Milatović Ostroški, srpski pisac iz Beča,  govori kako je nastala njegova najnovija knjiga Srpsko blago u Beču, ali i bez „dlake na jeziku“ o crnogorskom separatizmu, crkvi nevernika, srpstvu u dućanu i dobu prostaka i ludaka 

Srpski pisac Petar Milatović Ostroški poslije višegodišnjeg napornog istraživačkog rada u Austrijskoj nacionalnoj biblkioteci, Univerzitetskoj biblioteci i Biblioteci Kongregacije Mehitarista u Beču sistematizovao je i hronološki precizno obradio, počev od 10. vijeka, 159 srpskih srednjovjekovnih rukopisa.

Tako je nedavno u Beogradu, u izdanju izdavačke kuće „Pešić i sinovi“ objavljeno kapitalno dokumentarno djelo „Srpsko blago u Beču i Vukova prodaja srpskih relikvija“, Petra Milatovića Ostroškog.

„Riječ je o 159 srpskih srednjovjekovnih rukopisa sa: kodikološkim opisom, vremenom pisanja, vrstom pisma, sadržinom, vrstom poveza, zapisima, signaturama, iluminacijama, ukrasima, domaćom i stranom literaturom za svaki rukopis, kao i po nekoliko fotografija u boji uz opis svakog rukopisa, kao i dokumentarna objašnjenja kako su rukopisi iz srpskih manastira i crkava, kao i Hilandara, dospjeli u Austrijsku nacionalnu biblioteku, Univerzitetsku biblioteku i Biblioteku manastira Mehitarsta u Beču, bilo kao ratni plijen, ili prodajom i zaostavštinama“, pojasnio je Milatović u intervjuu za Agenciju Srna.

On dodaje da u posebnom poglavlju „Stare srpske knjige štampane u Beču“ donio pregled sa opisom ogromnog broja vrijednih 350 knjiga koje su štampane u Beču u toku 17, 18, 19. i 20. veka, a bez kojih se ne može zamisliti istorija srpske književnosti.

Milatović pojašnjava da iako je najveći deo ovih knjiga široj javnosti nepoznat, ovo je prvi put da na jednom mestu bude sistematizovano i objavljeno 350 književnih dela štampanih u Beču od 17. veka.

„Srpskoj štampi u Beču posvetio sam veliku pažnju, počev od „Slaveno-serbskog magazina“ Zaharija Orfelina; „Serbski povzednevnia novini“ koje su u Beču od 1791. godine štampali grčka braća Publije i Georgije Markides Puljo; „Slaveno-serbski vjedomosti“ koje je od 3. avgusta 1792. godine u svojoj štamparija štampao Stefan Novaković; „Novine serbske iz carstvujuščega
grada Vijene“ koje su uređivali Dimitrije Davidović i Dimitrije Frušić i koje su izlazile do kraja februara 1822. godine u Beču, sve do Glasa Srba, Srpskih vidika, Srboslova u 20. i Slovoslovlja u 21. veku, koje je u svojoj bečkoj štampariji uređivao i štampao sam autor ove značajne publikacije“, rekao je Milatović.

On je u posebnom poglavlju detaljno obradio rad štamparija koje su u Beču štampale srpske knjige ćirilicom i to Kurcebokovu štampariju, Štampariju Stefana Novakovića, štampariju Mehitarista i štampariju Glasa Srba, sa preciznim spiskom 350 objavljenih knjiga.

Milatović je veliku pažnju u svojoj dokumentarnoj studiji posvetio prodaji srpskih srednjovjekovnih rukopisa, srbulja i drugih relikvija bečkom Dvoru, precizno navodeći koje je sve od 46 srednjovjekovnih rukopisa prodao Vuk Karadžić u periodu od 1856. do 1858. godine, kao 4 rukopisa koje je posle očeve smrti prodala Vilhelmina (Mina) Karadžić.

„Objavio sam precizan spisak:  jevanđelja, oktoiha, psaltira, molitvenika, trebnika, mineja, časlovaca, dakle, tovare srbulja i
starih knjiga koje su za prodaju Vuku u Beč slali: Vuk Popović, sveštenik iz Risna i Vuk Vrčević, učitelj iz Budve, Dimitrije Popovića iz Sombora, prota Mihajlović iz Sremske Mitrovice, Georgije Petranović iz Zadra, Janko Kusovac iz Rijeke Crnojevića, prota Marković iz Šida, prota Milan Joksimovića iz Sarajeva; Novica Cerović iz Drobnjaka, pop Vuka iz Grblja i tako dalje“, navodi on.

Milatović je naglasio da to nije nikako atak na lik i djelo Vuka Karadžića, već objektivno prezentovanje činjenica.

„Uostalom, da Vuk Karadžić i njegova ćerka nisu svojevremno prodali ogroman broj rukopisa ondašnjoj Dvorskoj biblioteci u Beču, kao i Vuk u ostalim državama, možda nijedan od njih danas ne bi postojao, već bi nestali u toku dva svjetska rata i poslije Drugog svjetskog rata u vrijeme komunističkog jednoumlja“, kaže Milatović.

Milatovićeve knjige se u inostranstvu štampaju u ogromnim tiražima, od 1000 do 20.000 primerkaa u ovom posunovraćenom
vremenu, sazdanom od brojnih laži, narod izuzetno cijeni Milatovićevu istinitost, doslednost, pravdoljubivost i kao da sve to nalazi u njegovim knjigama. Ali on je i pored popularnosti i čitanosti u inostranstvu, u zavičajnoj Crnoj Gori prećutan.

„Ne čudi me što me prećutkuju. Nijesam dio mehanizma dogovorne blasfemije. Nijesam bio član komunistička partije,
antinarodne mafije! Dok su oni pisali molbe za prijem u takvu partiju, tri puta sam robijao zato što sam govorio i pisao istinu dok su oni hrabro ćutali. Sada oni „srbuju“ i svojoj prvobitnoj ideologiji robuju, a ja sam nezgodan svjedok njihove, pored komunističke, rezervne ideologije – ćutologije“, kaže Milatović.

Milatović dodaje da oni, kao profesionalni „Srbi“ljubomorno čuvaju svoje „Srpstvo u dućanu“, paze da se neko ne uvuče u onaj njihov tabor komunističko-udbaškog „srpstva“, a taman ja koji sam oduvijek bio ono što oni sada žele da postanu, ali im to ne
polazi za rukom, jer zahvaljujući ljevacima na desnoj strani danas narod hramlje na obije noge!

„Uostalom, bez lažne skromnosti, ja u svijetu imam daleko više čitalaca nego što Crna Gora ima stanovnika, ovih i onih, pa mi to prećutkivanje uopšte ne pada teško već me uveseljava dok im premjeravam dubinu plitkoće!“, kaže Milatović.

Govoreći o separatizmu u Crnoj Gori Milatović kaže, čast izuzecima, ali ovo je doba ludaka i prostaka. „Od velikih Srba i velikih Crnogoraca uopšte ne vidim velike ljude“.

„Istovremeno sve neki „vjernici“ koji se kunu „Ostroga mi“ i koji su u stanju da i Boga podučavaju kako veliki Bog treba da se moli Bogu! S druge strane, nevjernici bi da stvaraju „crkvu“, spremni su da čak i Bogu dodijele državljanstvo, da mu doijele podstanaraski status, pa ako veliki Gospod Bog ne bude ispunjavao velike prohtjeve malih ljudi oni će lijepo Bogu da oduzmu državljanstvo i da mu daju otkaz, pa se može destiti i ta sramota da pored takvih nevjernika Bog postane čak i socijalni slučaj na ulici, ali ima tu jedan problem, Bog stanuje u srcimaa vjernika pa im je svaki trud uzaludan“, kaže Milatović.

Milatović je objavio 40 knjiga proze i poezije na srpskom i njemačkom jeziku u zemlji i inostranstvu, a dobitnik je i brojnih književnih nagrada u zemlji i inostranstvu i uvijek je odbijao da primi te nagrade.

„Odbijao sam da primam nagrade jer literatura nije sportsko nadmetanje i klanovska menažerija. To je razlog više što sam odlučio da pišem dokumentarnu knjigu „Književna mafija“ u kojoj precizno objavljujem kako se i na koji način dodjeljuju književne nagrade, razumije se, sa svim pojedinostima; o raznim konkursima na kojima nedostaje samo fotografija budućeg dobitnika po sistemu – ja tebi, ti meni; o zbornicima, antologijama, almanasima, a sve sa određenim novčanim učešćem i bez ikakvog književnog kriterijuma“, pojašnjava Milatović.

Milatović najavljuje da mu je u štampi knjiga humora i satire „Tamo oni“ koju će objaviti izdavačka kuća „Dosije“ u Beogradu, a ono što je intersantno jeste činjenica da štampanje te knjige u ogromnom tiražu od 10 hiljada primjeraka finansiraju njegovi  čitaoci iz Evrope, Amerike, Kanade i Australije.

„U knjizi „Tamo oni“ beskompromisno žigošem javno sve ono o čemu mnogi ne smiju da razmišljaju čak ni tajno, a na udaru pera Pera od Ostroga su svi oni koji su skrenuli sa puta čovječnosti, dostojanstva, narodnog postojanstva, istinitosti“, zaključuje u intervju Ageciji Srna Petar Milatović Ostroški koji živi i radi u Beču.