Figaro: Crnogorski narod sit je Mila
Na vlasti skoro 30 godina, predsednik Crne Gore je u žiži javnosti nakon što je usvojen sporni zakon kojim se nacionalizuje imovina pravoslavne crkve.
Da li će Milo Đukanović sledeće godine proslaviti 30 godina skoro neprekidne vlasti na čelu Crne Gore? Uprkos podršci američkih saveznika, relativno dobrom ekonomskom stanju države čiji turizam svake godine privlači goste; uprkos perspektivi da se pridruži evropskoj uniji (nakon NATO-a) koju građani (naivno?) posmatraju kao sveti gral, pitanje se i dalje postavlja. Napeta situacija koju je sami predsednik izazvao pre mesec i po dana dovela je toga da je na ulici izašlo čak 200 000 od 600 000 stanovnika.
Svakog četvrtka i nedelje u više gradova Crne Gore (Podgorica, Nikšić, Bar…) okupljaju se desetine hiljada porodica koji na do sad neviđen način demonstriraju svoje nezadovoljstvo vezano za Đukanovića.
Utoliko što ovaj zakon pošteđuje katoličke i muslimanske zajednice, odmah je primećen kao neprijateljski čin protiv Srpske pravoslavne crkve koja okuplja veliku većinu građana Crne Gore. To nije prvi put da Đukanović, poput komunističkih predsednika država istočne Evrope, žestoko radi na stvaranju autokefalne pravoslavne crnogorske crkve, ali uzaludno.
Odlučna i mirna masa, koja se mesec i po dana okuplja iza mitropolita Amfilohija prije svega svedoči o vezanosti za Srpsku pravoslavnu crkvu koja je na toj teritoriji još od 13. vijeka. Ali takođe pokazuje i zasićenost naroda ovim čovekom čija je vlast daleko od besprekorne.
Pored bliskosti sa Miloševićem tokom ratnih godina (1991-1995) i njegovog lukavstva da ostane na vrhu države skoro trideset godina (kao predsjednik a posle premijer), kritikovan je i zbog autokratskog pa čak i despotskog upravljanja zemljom (nažalost, naročito u pogledu slobode medija), njegovog učešća u trgovini cigaretama sa Italijom (koja je izdala nalog za njegovo hapšenje).
