Vidovdan ili Vatikan
Piše: Ognjen Vojvodić
Najnovija, najperfidnija rimokatolička misionarska mantra prozelitskog podilaženja pravoslavnim Srbima je navodno nepriznavanje samoproglašene “države Kosovo“ od države Vatikan. Pravoslavnim Srbima se predočava kako država Vatikan poštuje međunarodni pravni poredak, a prije svega politički i istorijski identitet i integritet i suverenitet Srbije, zbog čega bi trebalo Srbi i država Srbija da budu zahvalni Vatikanu. Ustvari u pitanju je povjesna papska prozelitska praksa podilaženja pravoslavnim narodima, vojno poraženim od vojne evroatlantske alijanse, ili u neposrednoj opasnosti od evroatlantske i islamske alijanse.
Vatikan je prvi priznao secesiju Slovenije i Hrvatske iz SFR Jugoslavije, i time blagoslovio početak ratnog razaranja Jugoslavije. Zato se svakom novom papi svaki hrvatski predsjednik prilikom proslave dana hrvatske državnosti zahvaljuje, „za nesebičnu pomoć u međunarodnom priznavanju Hrvatske.“ Posle Vatikana to je uradila Njemačka, ali zbog njemačkog nasleđa izazivača Prvog i Drugog svjetskog rata (zločina protiv mira), njemačko priznavanje Hrvatske i Slovenije i uz podršku atlantske alijanse ne bi imalo moralno-političku snagu bez podrške Vatikana kao vjerskog vođe evroatlantske antikomunističke kampanje protiv „Sovjetskog Saveza“. Vatikan je tako treći put u 20. vijeku poveo križarski rat protiv pravoslavnih Srba i predao pravoslavni narod sudu evroatlantske inkvizicije. Danas Srbe, satjerane u užu Srbiju, starom jezuitskom strategijom, Vatikan podvodi navodnim nepriznavanjem “države“ Kosovo, a radi lakšeg prevođenja u uniju, što predstavlja proširenu na užu Srbiju katoličkoustaška strategija proklamovana u Nezavisnoj državi Hrvatskoj od hrvatskog ministra vjera u vrijeme sprovođenja genocida nad Srpskim narodom u projektu holokausta: „Jedan dio Srba ćemo pobiti, drugi raseliti, a ostale ćemo pokatoličiti i pretopiti u Hrvate.“
Navodno nepriznavanje takozvane države Kosovo od strane Vatikana je i moralno-politička podrška proevropskim partijama i propapskim crkvenim zvaničnicima u Srbiji, opravdanje procesa političkih i religioznih evroatlantskih integracija. Prema najnovijim informacijama, neizjašnjavanje Vatikana o statusu „države“ Kosovo je predloženo zvaničnicima Vatikana od srpskih proevropskih crkvenih i državnih zvaničnika posle okupacije Kosova i Metohije, a da se ne bi prekinula saradnja sa Vatikanom kao ključnim vektorom evroatlantskih političkih i religioznih integracija. Takođe, i da se posle potiskivanja papizma ne bi među Srbima pojačao uticaj ruske pravoslavne crkve i prekinuo proces i jugoslovenski kontinuitet katoličenja pravoslavnih Srba.
Poznavalac politike papskog prozelitizma Vatikana, akademik Dragoljub Živojinović, u razgovoru za novinsku agenciju Srna, je o odnosu Vatikana prema самопроглашеној држави Kosovo rekao da je Vatikan u Hrvatskoj zbog hrvatske politike „čišćenja“ pravoslavnih Srba izgubio 400.000 potencijalnih katolika, pa je papa Francisko oprezniji kada je posrijedi odnos prema pravoslavlju. „Vatikan je veliki gubitnik poslednjih ratova na Balkanu. Tokom rata i Tuđmanovom politikom чишћења Srbi su otišli iz Hrvatske. To znači da su oni izgubili potencijalne katolike, koji bi za deset ili 20 godina bili pounijaćeni i postepeno prevedeni u katoličku veru.“
Akademik Živojinović procjenjuje da je moguće da je papino interesovanje za opstanak malog broja rimokatolika na Kosovu i Metohiji i njihovu budućnost nešto što ga sprečava da donese odluku o priznavanju Kosova. „Priznavanje bi se, verovatno, završilo katastrofom za to malo katolika koji žive po gradovima, a već ih je veliki broj sa Kosova otišao u Hrvatsku.“ On napominje da ne postoji „papski dokumenat koji bi bio jasan i na osnovu kojeg bi moglo da se kaže da se papa jasno izjasnio o odnosu prema pravoslavlju ili Kosovu“.
Kosovski boj nije bio samo odsudna odbrana od osmanskog osvajača, već i odbrana otačastva i vjere od katoličkog krivovjerja i od unijatskih ultimatuma latinske Evrope. Srednjovjekovna strategija vojno-vjerske evropske alijanse nije se razlikovala od aktuelne atlantističke geopolitike. Doktrina свете европске алијансе i свете столице prema vanevropskim варварским narodima bila je uvijek kolonizatorska, posebno prema pravoslavnim narodima koje posmatra kao шизматике. Kosovski boj nije bio kontinuitet katoličkih križarskih ratova, naprotiv, već odbrane hrišćanstva i slovenskih naroda od latinskih i osmanskih osvajača, od germanskog globalizma i islamske invazije na Balkan. Od latinskog osvajanja Jerusalima i Konstantinopolja, i posle pola vijeka prepuštanja osmanskim osvajačima, latinski i islamski imperijalizam su u strateškom savezu.
Pravoslavlje je bilo, kao i danas, prepreka uspostavljanju jednopolarnog papskog planetarnog paternalizma, i svjedok papskog uzurpiranja prvosvešteničkih prava i samoproglašenja папског примата. Zato je „spasavanje“ pravoslavnih „šizmatika“ podrazumijevalo sva sredstva „spasenja“ koja su teološkim teorijima rimokatolicizma bila opravdana – od podruma Vatikana do javnih ritualnih spaljivanja јеретика, kao i podsticanja nomadskih islamskih plemena na osvajačke pohode na pravoslavne narode. Katolicizam je koristio islamski imperijalizam da se pravoslavno plemstvo i narodi prisile na papsku uniju i evropsku vojnu „pomoć“ (današnji evroamerički intervencionizam), zbog „osmanske opasnosti“, kao što danas evroatlantska alijansa koristi islam kao pritisak na pravoslavne i sve suverene države svijeta u svrhu uspostavljanja jednopolarne vojno-vjerske globalne dominacije.
U latinsko-islamskoj strategiji napada na pravoslavne vladare i narode Bosfora i Balkana, u periodu priprema napada na Kosovo i Metohiju, uoči Kosovske bitke, prema granicama pravoslavnog prostora Balkana postavljen je katolički kralj Sigmund Luksemburški (1368 – 1437) kralj Ugarske i Car Svetog rimskog carstva, markgrof Brandenburga, kralj Rimljana i kralj Češke. Kralj Sigmund je pripadao dinastiji Luksemburgovaca, bio je sin cara Karla IV. Kralj Sigmund je napadao bosanskog srpskog Kralja Stefana Tvrtka I Kotromanića sa namjerom da krunu srpskog kralja preuzme germanska katolička dinastija Hermana Celjskog. Car Sigmund je jedan od organizatora katoličkog sabora u Konstanci (1414-1418) na kome je kao protivnik papizma i rimokatolicizma na smrt osuđen Jan Hus spaljivanjem na lomači.
Kralj Stefan Tvrtko I Kotromanić (ćirilično – Tvrьtko,) 1338 – 1391, krunisan u manastiru Mileševa, nad moštima Svetog Save, pretpostavlja se na praznik Svetog arhiđakona Stefana 1377. godine za Kralja „Srblnєmь i Bosně i Pomorih i Zapadnimь Stranamь“. Kao većina vladara iz srpske vlastele, Kralj Tvrtko je pokušavao da ujedini dvije srpske srednjovekovne države, Bosnu i Rašku. Papa Urban V u pismu od 14 decembra 1369 piše ugarskom kralju Ludoviku I za Kralja Tvrtka da „ide mrskim stopama svojih prethodnika, i podržava i brani jeretike u tim krajevima (Bosni), koji se sa raznih strana svijeta slivaju (u Bosnu) kao u kakav smrdljiv slivnik“. U tom periodu papstvo pojačava kampanju za pokretanje križarskih katoličkih pohoda na balkanske jeretike. Papska i ugarska pisma programski ukazuju na bosanske jeretike i patarene. Katolički Kralj Ludovik I u pismu iz 1358 godine spominje „jeretike i patarene u našoj kraljevini Bosni“. U katoličkoj kampanji na Balkan 1387. godine na ugarski presto je postavljen Sigmund Luksemburški, koji je napao papske političke protivnike, među kojima su bili Kralj Tvrtko Kotromanić i knez Lazar Hrebeljanović.
Knez Lazar je bio prinuđen pred Kosovsku bitku da prizna vlast katoličkog Kralja Sigmunda, to jest pod ultimatumom katoličke kampanje i pred napadima osmanskih osvajača, čiji bi zajednički zavojevački poduhvat potpuno porazio pravoslavnu Kneževinu i ukinuo svaku državnu i vjersku nezavisnost. (Despot Stefan Lazarević je osvetio oca pobijedivši vojsku Sigmunda Luksemburškog u boju kod Nikopolja kao vojni saveznik Osmanskog Cara Bajazita, posle čega je Sigmund bosansku Srebrenicu predao na upravu despotu Stefanu Lazareviću i pozvao ga u red vitozova Zlatnog zmaja kao organizaciju otpora osmanskim osvajačima, ali i prozelitskog pridobijanja za papsku uniju).
Istom strategijom je kasnije Car Konstantin XI Paleolog Dragaš bio uslovljen od latinske alijanse priznavanjem papskog primata za dobijanje vojne pomoći u odbrani od osmanskih osvajača. Kada je Carigrad 1453. godine potpao pod osmansku opsadu, pošto je pravoslavno Istočno rimsko carstvo prethodno oslabljeno poluvjekovnom latinskom okupacijom Konstantinopolja, evropska alijansa je vojnu pomoć Caru Konstantinu XI uslovila priznavanjem papskog primata. Car je pod otomanskom opsadom Carigrada, da bi sačuvao Grad od osvajanja i narod od pokolja, potpisao određene papske uslove nadajući se obećanoj vojnoj pomoći. U Konstatinopolj pod opsadom je došlo onoliko latinskih vitezova koliko je bilo potrebno da zaštite Cara od pobune protivnika unije, pravoslavnog naroda, sveštenstva i vlastele. Latinski vitezovi su poslani u Carigrad ne da bi odbranili Grad, već da bi omogućili da Car u Carigradu pogine kao papski podanik. Carigradski patrijarh Genadije, sveštenici i vjerni narod su u protestnim litijama uzvikivali: Боље турски турбан, него папска тијара.
Osmanska okupatorska vlast je bila manje zlo prema pravoslavlju od rimokatolicizma, jer pod papizmom pravoslavlje nigdje nije preživjelo. Patrijarh jerusalimske patrijaršije je imao određena prava pod muslimanskom okupacijom, ali kada su Latini osvojili Jerusalim i formirali krstaško kraljevstvo u Palestini, patrijarh je morao da napusti grad. Kada je srpski narod, predvođen patrijarhom Arsenijem Čarnojevićem, bježeći od osmanske osvete jer su podržali vojnu intervenciju evropske alijanse na teritoriji pod osmanskom okupacijom, stupio na teritoriju rimokatoličke carevine, nad njim je sprovođen prozelitski pritisak i prelazak u katolicizam je bio uslov za omogućavanje osnovnih životnih potreba.
Takođe, povod Krimskom ratu 1853 -1856. u kome je evropska alijansa sa Turskom napala Carsku Rusiju, koji predstavlja okosnicu savremene evro-islamske strategije, bio je vjerski sukob papizma i pravoslavlja oko prava službe i starješinstva nad Hristovim Grobom, a ne sukob sa islamom.
Političkoj manipulaciji po pravilu prethodi manipulisanje na nivou arhetipske i vjerske svijesti naroda i sprovođenje svojevrsnog istorijskog inženjeringa. Kao što je srpskom narodu sto godina jugoslovenstva učitavano preinačeno predanje Kosovskog zavjeta po kome su se srednjovjekovni srpski vitezovi žrtvovali u odbranu Evrope, da bi spasili vatikanske lomače „hrišćanske“ Evrope i da bi opstao papizam u Rimu. Popularna predstava o Srbima kao braniocima evropske civilizacije od azijatskih hordi dio je propagande kolonijalne kampanje u programu evropskih integracija, umotane u milje anglosaksonskog epa, koja i posle NATO napada na srpski narod i okupacije djelova srpske otadžbine, i danas nalazi pristalice među Srbima.
U određenim političkim okolnostima, potpisivanje sporazuma sa NATO-m bi se moglo opravdati kao popuštanje pred nadmoćnijom vojnom silom radi fizičkog opstanka naroda, ali potpisivanje pakta sa papom predstavlja odricanje i duhovne suverenosti, dobrovoljno priznavanje papskog paternalizma kao personifikacije evroatlantskog ekumenizma, što je pogubnije od pristanka na vojnu okupaciju. Zalog oslobođenja od vojne okupacije je očuvanje duhovne slobode i suverenosti, to jest vjerskog i povjesnog prava na oslobođenje otačastva i posle dugovjekovne okupacije. Priznavanje autoriteta papstva uvijek podrazumijeva pristajanje na političko i religiozno podaništvo, to jest na dobrovoljno odricanje od oslobođenja od okupacije. Učlanjenjem u uniju naroda i država papskog pastirskog pohođenja priznaje se političko i etičko pravo katoličkom klerikalnom kolonijalizmu i evroatlantskom vojno-vjerskom intervencionizmu.
Kao nekada tako i danas, kada država Vatikan daje nekome neko pravo to su uvijek kolonijalno pravo i duhovni danajski darovi, posebno pravoslavnima, koje katolički kolonijalizam programski nastoji konvertirati u katolicizam. Na političkom planu, takav pristup danas možemo pratiti kroz odnos državnika Srbije prema zvaničnicima samoproglašene „države Kosovo“ – kada državnici Srbije zbog evropskih „danajskih darova“ prave sporazume sa ‘kosovskim’ zvaničnicima i time im priznaju državni legitimitet, a Srbiji odriču političko i povjesno pravo povratka na svoju teritoriju i oslobađanja otačastva od okupacije.
