0,666 %

Pa su ova dvojica modernih Prometeja, Asanž i Snouden, vlastita saznanja podijelili s ostatkom svijeta. No nije svijet – za razliku od medija – njihove dokaze doživio kao revolucionarne. Jer, kada za tajnu znaju i vrapci na grani, da li se onda uopšte može da priča o tajni?!

Tokom protesta „Okupiraj Volstrit“ (2011) artikulisano se počelo govoriti o neodrživom odnosu po kome 1% ljudi ekonomski vlada nad globalnim ostatkom od 99%. U okolnostima koje ne bi bile anestezirane žutilom medija, grafit s procentom od 99% mogao je da postane simbol opšte pobune, logo globalne revolucije!

Ali, avaj, nije. Ljudi do danas negoduju, pobune nema. Društvene mreže bi ionako potkazale vođu u povoju.

Narod ne postoji. Niti spontan lider pobune.

Izgleda da je tokom istorije svako okupljanje koje nije bilo oko Hrista bilo okupljanje oko đavola.

Hoću da kažem kako nam ne treba domaći Asanž, Snouden, grafit koji otvara oči ili kakav opasan virus da vidimo gdje je vlast nad nama odnarođena.

U pravu je državnik kad misli da mu je narod stoka.

U pravu je podanik kad kaže da su na vlasti govna.

I sad: analize se razvezuju razne, u vezi s tim do kog trenutka je uopšte održiv poredak 1 naprema 99 posto? Većina analitičara pretpostavlja da se nekim društvenim mehanizmom proporcija imetka može da razdijeli na ravnije časti, ali niko ne kaže tačno kojim, u vremenima u kojima je moguće da Nobelovu nagradu za ekonomiju podijele tri međusobno neusaglašena eksperta.

Globalni mediji generišu našu intuitivnu nadu u to da je humanija raspodjela kapitala u moći demokratije: robovi vjeruju da će – isprva – 2% ljudi vladati nad svima, pa da procenat imalaca svijeta pasti na 3% kad epidemija krize umine, pa 4-5% – sve do tamo nekog novog i boljeg svjetskog poretka, sve do finalnog, bajkovitog odnosa: 50:50%. Pedeset posto onih koji imaju mnogo, prema pedeset posto onih koji imaju malo. No…

Ni dinar ne dajem da je pomjeranje s 1%, prema 2%, i prema 3%… uopšte moguće.

Pazimo…

Na naše se oči događa nešto preužasno. Iz časa u čas, posjeduje nas sve manja procentualna grupa: 0.9%, njih 0.8% njih, 0.7% njih…

Pitanje svih pitanja glasi: ako već stigosmo do toga da sve što vidimo da kao materijalno postoji, posjeduje svega 1% imalaca Svijeta – možda oporavak i nije programiran?

Nego je možda programirano da sve na Svijetu uskoro legalno stekne jedan jedini čovjek. Da. Jedan jedini, hm, čovjek.

Onaj čije ime hrišćanin ne spominje.

Treći svjetski rat se sve češće pominje kao sintagma prevaziđena.

Svijet se na naše oči rašnirava i taj je proces kanda nezaustavljiv.

Ruski geopolitički analitičar Aleksandar Dugin uvodi naučni termin „enantiodromija“ kojim se želi opisati dva aktivna procesa u potpuno suprotnim pravcima, čime se bave duboke države, ne samo na Bliskom istoku gdje pomažu i odmažu, već i u Evropi, kojoj pomažu i odmažu, na način da je ukinuta distinkcija prijatelj-neprijatelj, a uvedena kategorija vječitog napredovanja u zlu. Kroz enantiodromiju.

U vremenima kada Imperija može napredovati samo u zlu, gorki su ukusi onog leba i one soli koju je kao znak Vučićeve dobrodošlice u očima srpskog naroda pojeo u Beogradu generalni sekretar Natoa, Jens Stoltenberg. Kao predstavnik sile koja nas je bombardovala (i) na Vaskrs 1999.

Ali je i to manje važno od – za početak – pominjanja kako se u matematici, uprkos logici, dvije paralelne prave ipak sijeku u beskonačnosti…

Ako smo, dakle, shvatili iz ovog teksta da u teoriji sasvim realno postoji opasnost da jedan jedini čovjek stekne sva blaga zemaljska (pri čemu ono pominjanje Asanža i Snoudena na početku nije bilo slučajno) – i ako povjerujemo da se svake Velike subote (pred Uskrs, po pravoslavnom kalendaru) samozapaljuju svijeće u rukama jerusalimskog patrijarha što je fenomen koji se na naduman način dešava bez izuzetka svake godine unazad dva milenijuma – tada će biti lakše povjerovati u priče upućenih da je jerusalimska džamija Al Aksa – muslimanska svetinja treća po važnosti nakon onih u Meki i Medini – već potkopana.

Naime, ona je sagrađena na mjestu na kome je nekad bio Solomonov hram (Zid plača iliti Zid molitve jedini je sačuvani dio Solomonovog hrama), gdje, u skladu s jevrejskim vjerovanjima jedino može da bude sagrađen novi hram – prorokovan vjekovima – u kome se ima finalmente da zacari mesija.

Pravoslavni imaju drugačiji pogled na imenovanje dotičnog, čak i u odnosu na rimokatolike, jer je za ljude novozavjetne u vjeri Mesija bio i ostao Isus Hrist.

Ali, kaže Pavić, nije isto grčko ne i jevrejsko ne. Istine se račvaju, pa se tako razilaze pogledi po pitanju mogućnosti da muslimanska svetinja Al Aksa sa sve Kupolom na Stijeni (koja zato što je sva zlatna, i tako pozicionirana, i tako velika, i koja dominira svakim kadrom iz Jerusalima) – uopšte opstane ad finitum. Kamen za zidanje novog hrama je oklesan, svešteničke odore su sašivene, sve je spremno za finale maestozo… samo da još čudom nestane džamija Al Aksa. Jer se nalazi na jedinom mjestu na kome ne bi trebalo da bude. Jer baš tu, i samo tu, i jedino tu, može da bude izgrađen novi hram da bi se u njemu zacario „spasitelj svijeta“.

Potom, što nam svima Bog da.

Uoči praznika želim da vjerujem da naše molitve itekako mogu da odgode trenutak od koga zaziru čak i braća muslimani.

Hristos voskrese! Vaistinu voskrese!