Istorija puna zločina Albanaca nad Srbima
Tokom Prvog srpskog ustanka do vožda Karađorđa su došle informacije da Albanci pale srpska sela na Kosovu. Tokom 1830-ih Jašar-paša, čija je džamija danas u Prištini, se hvalio kako je uništio oko 80 srpskih sela te je zabranio Srbima ulazak u Gračanicu. To je 1841. dovelo do toga da kosovski Srbi počnu u planiranje ustanka kako bi se odbranili od arbanaškog zuluma.
Godine1844. izbija albanska pobuna protiv Osmanlija no deblji kraj izvlače Srbi. Albanci hvataju srpske dečake te ih vezuju za drveće, a onda žive peku na vatri. Dečanski iguman Serafim skuplja podatke o mnogim zločinima nad Srbima u knjigu „Plač Stare Srbije“. Tu se opisuje brojna albanska zlodela, od pljačkanja do onih najnečovječijih dela kao što su ubistva male dece. Ruski konzuli na Kosovu i u Makedoniji tokom 1860-ih prave velike liste albanskih zločina nad Srbima.
Međutim, najteži period za Srbe nastaje 1878. kada se osniva Prizrenska liga, čiji je cilj bila Velika Albanija, i koja stoji ia brojnih napada na Srbe i masakre. Prisiljavaju Srbe da potpišu podršku Prizrenskoj ligi i podršku Velikoj Albaniji.
Od 1875. do 1878. u Srbiju dolazi oko 200 000 srpskih izbjeglica. Albanci koji su se tokom srpsko-turskih ratova u tom periodu borili za Osmanlije napuštaju Srbiju, ali se brzo vraćaju u sklopu pljačkaških četa koje činu veliku štetu u pograničnim oblastima Srbije.
Srbija, pod međunarodnim pritiskom, pruža Albancima ruku pomirenja i poziva ih da se vrate, ali oni odbijaju. U zadnjoj deceniji 19. veka uspostavlja se srpski konzulat u Prištini, ali konzula Marinković ubijaju šiptarske bande.
Srbi na Kosovu ulaze u pakao. Albanci ih kolju, siluju žene i devojke, prisiljavaju da rade nedeljom i za vrijeme velikih praznika, pljačkaju srpske crkve i manastire i čine razna druga zvjerstva. 1500 srpskih porodica je napustila KiM u periodu od 1878.do 1883. 1897. dok besni grčko-osmanski rat, albansko nasilje na Kosovu se pojačava.
Srpski konzul Simić je skupio dokumentaciju: „Prepiska o arbanaškim nasiljima u Staroj Srbiji 1898-1899“. Raširena su bila silovanja, paljenje, klanja. Srpski premijer Đorđević je mogao samo da potvrdi da je od 1890. do 1899. u Srbiju došlo 60 000 izbjeglica. Srbija je svu dokumentaciju o albanskim zločinima predala i Haškoj konferenciji 1899, ali je Austrougarska spriječila da ovo pitanje bude razmotreno.
Godine 1901. zabeležen je veliki progon Srba u Ibarskom Kolašinu nakon kojeg se otvara ruski konzulat u Mitrovici no konzula Ščerbinu 1903. ubijaju Albanci. Kreće novi talas nasilja. Albanci ponovo pale srpske kuće, kolju i siluju. Neki od najgorih zločina su počinjeni tokom ovih napada.
Tako imamo izvore koji govore o tome kako je grupa Albanaca silovala 7-godišnju djevojčicu. Zbog nasilja KiM napušta 150 000 Srba, a 300 000 odlazi sa celog područja Stare Srbije. Srbija je pokušala da spreči nasilje i sklapanjem dogovora sa albanskim glavešinama, ali bez uspeha.
